Biblia Gdańska 1881
Księga Ijoba 30
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Ale teraz śmieją się ze mnie młodsi nad mię w latach, których ojcówbym ja był nie chciał położyć ze psami trzody mojej.
Teraz mnie wyśmiewają młodsi ode mnie w latach; nawet ci, których ojców nie chciałbym postawić z psami mojej trzody.
Acz na cóżby mi się była siła rąk ich przydała? bo przy nich starość ich zginęła.
Więc na co by mi się przydała siła ich rąk? Czy przy nich przepada starość?
Albowiem dla niedostatku i głodu samotni byli, i uciekali na niepłodne, ciemne, osobne, i puste miejsce;
Przy tych, co żyją samotnie z powodu niedostatku i głodu; co uciekają na step, w mrok grozy i opuszczenia.
Którzy sobie rwali chwasty po chróstach, a korzonki jałowcowe były pokarmem ich.
Tych, co po krzakach zrywają na pokarm lebiodę oraz korzonki jałowca.
Z pośrodku ludzi wyganiano ich; wołano za nimi jako za złodziejem,
Z koła ludzi ich wypędzają oraz krzyczą za nimi, jak za złodziejem.
Tak, iż w łożyskach potoków mieszkać musieli, w jamach podziemnych i w skałach.
Mieszkają w łożyskach potoków, w podziemnych jamach lub skałach.
Między chróstami ryczeli, pod pokrzywy zgromadzali się.
Jęczą między krzakami i cisną się pod pokrzywy.
Synowie ludzi wzgardzonych, i synowie ludzi bezecnych, podlejsi byli nad proch ziemi.
Synowie bezecnych wraz z synami ludzi bez nazwy – biczem wygnani z ziemi.
Alem teraz pieśnią ich, i stałem się im przypowieścią.
A tu, stałem się teraz ich pieśnią oraz służę im za przedmiot gawędy.
Brzydzą się mną, a oddalają się odemnie, i na twarz moję plwać się nie wstydzą.
Brzydzą się mną, usuwają ode mnie i przed moim obliczem nie powstrzymują plwociny.
Bo Bóg powagę moję odjął i utrapił mię; dlatego oni wędzidło przed twarzą moją odrzucili.
Bowiem Bóg rozwiązał moją przewagę oraz mnie upokorzył; dlatego i oni skierowali przede mnie wędzidło.
Po prawicy mojej młodzikowie powstawają, nogi moje potrącają, i torują na przeciwko mnie drogi zginienia swego.
Po mej prawicy powstaje banda młodzików, potrącają me nogi i ku mnie torują swoje zgubne drogi.
Popsuli ścieszkę moję, i nędzy do nędzy mojej przyczynili, a nie potrzebują do tego pomocnika.
Zburzyli moją ścieżkę; przyczyniają się do mej nędzy; oni, co sami nie mają nikogo, kto by ich wspomógł.
Jako przerwą szeroką napadają na mię, i na spustoszenie moje walą się.
Napadli i z wrzaskiem się zwalili, jak przez otwarty wyłom muru.
Obróciły się przeciwko mnie strachy, jako wiatr ściągają duszę moję; bo jako obłok przemija zdrowie moje.
Przeciw mnie zwróciły się strachy; jak wiatr ścigają moją godność, więc jak obłok zanika moje zwycięstwo.
A teraz we mnie rozlała się dusza moja; ogarnęły mię dni utrapienia;
Teraz rozlewa się we mnie moja dusza i silnie pochwyciły mnie dni niedoli.
Które w nocy wiercą kości moje we mnie, skąd żyły moje nie mają odpoczynku.
Noc przewierca we mnie me kości, lecz i żyły nie mają pokoju.
Dla wielkiej boleści zmieniła się szata moja, a jako kołnierz sukni mojej ściska mię.
Wskutek przemożnej siły Boga zmieniła się moja szata i mnie ściska jak szyjny otwór mojej tuniki.
Wrzucił mię w błoto, a jestem podobien prochowi i popiołowi.
Wrzucił mnie w błoto, zatem stałem się podobny do prochu, lub popiołu.
Wołam do ciebie, a nie wysłuchujesz mię; stoję przed tobą, a nie patrzysz na mię.
Wołam do Ciebie, lecz mi nie odpowiadasz; stoję przed Tobą, lecz na mnie nie spoglądasz.
Odmieniłeś mi się w okrutnego, a mocą ręki twej sprzeciwiasz mi się.
Zmieniłeś się w okrutnego względem mnie; prześladujesz mnie mocą Twej ręki.
Podnosisz mię na wiatr, i wsadzasz mię nań, a zdrowemu rozsądkowi rozpłynąć się dopuszczasz.
Podnosisz mnie, zawieszasz w powietrzu oraz niweczysz mój rozsądek.
Wiemci, że mię na śmierć podasz, i do domu wszystkim żyjącym naznaczonego.
Otóż ja wiem, że chcesz mnie podać śmierci i wprowadzić do domu wyznaczonego wszystkim żyjącym.
Wszakże na grób nie ściągnie ręki swej, a gdy ich niszczyć będzie, wołać nie będą.
Ale czyż każdy nie wyciąga jeszcze ręki w upadku; albo czy ginąc, nie podnosi jeszcze błagalnego krzyku?
Izalim nie płakał nad dniem utrapionego? izali się nie smuciła dusza moja nad ubogim?
Czy nie płakałem nad udręczonym przez los; czy moja dusza nie bolała nad ubogim?
Gdym dobrego oczekiwał, oto przyszło złe; a gdym się spodziewał światłości, przyszła ciemność.
Tak, spodziewałem się szczęścia, a oto nadeszła niedola; oczekiwałem światła, a oto przyszła ciemność.
Wnętrzności moje wezwrzały, a nie uspokoiły się, i ubieżały mię dni utrapienia.
Wrą moje wnętrzności oraz nie mogą się uciszyć, gdyż wyszły mi na spotkanie dni utrapienia.
Chodzę szczerniawszy, ale nie od słońca; powstaję i wołam w zgromadzeniu.
Błądzę sczerniały, lecz nie od słońca; dźwigam się i publicznie wołam o pomoc.
Stałem się bratem smoków, a towarzyszem strusiów młodych.
Stałem się bratem szakali i towarzyszem młodych strusi.
Skóra moja poczerniała na mnie, i kości moje wypiekły się od upalenia.
Moja skóra poczerniała i ze mnie spada, a me kości spieczone są od żaru.
Obróciła się w lament harfa moja, a instrument mój w głos płaczących.
Tak ma cytra zmieniła się w pieśń żałobną, a mój flet stał się dźwiękiem skargi.