Biblia Gdańska 1881
Księga Ijoba 31
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Uczyniłem przymierze z oczyma swemi, abym nie pomyślał o pannie.
Zawarłem przymierze z moimi oczyma; w jakim celu mam zwrócić uwagę na dziewicę?
Bo cóż za dział od Boga z góry? a co za dziedzictwo Wszechmocnego z wysokości?
Czym byłby u góry dział od Boga i dziedzictwo Wszechmocnego z wysokości?
Azaż nie nagotowane zginienie złośnikom, a sroga pomsta czyniącym nieprawość?
Czy nie jest to nieszczęściem dla niegodziwców i srogą klęską dla złoczyńców?
Azaż on nie widzi dróg moich, a wszystkich kroków moich nie liczy?
Czyżby nie widział moich dróg i nie liczył wszystkich moich kroków?
Jeźlim chodził w kłamstwie, a spieszyła się na zdradę noga moja:
Jeśli postępowałem z fałszem i ma noga spieszyła się do obłudy,
Niech mię zważy na wadze sprawiedliwej, a niech Bóg pozna szczerość moję.
niech mnie zważy na sprawiedliwej wadze, aby Bóg poznał mą niewinność.
Jeźliż ustąpiła noga moja z drogi, a za oczyma memi szłoli serce moje, i do rąk moich jeźliż przylgnęła jaka zmaza:
Jeśli mój krok zboczył z właściwej drogi, albo me serce szło za moimi oczyma, a do mych rąk przylgnęła jakaś zmaza,
Tedy niechże ja sieję, a inszy niech pożywa, a moje latorośle niech będą wykorzenione.
niech sieję, a inny niech spożywa, oraz niech moje latorośle będą wykorzenione.
Jeźli zwiedzione jest serce moje do niewiasty, i jeźlim czyhał u drzwi przyjaciela mego:
Jeśli me serce dało się uwieść z powodu jakiejś kobiety i jeśli czyhałem u drzwi mojego sąsiada,
Niechajże mele innemu żona moja, a niechaj się nad nią inni schylają.
niech moja żona miele innemu i niech inni się nad nią schylają.
Boć to jest sprosny występek, a nieprawość osądzenia godna,
Gdyż to czyn sprośny; tak, występek, już i sądownie karany.
Gdyż ten ogień aż do zatracenia pożera, a dochody moje wszystkie wykorzenić może.
Bo to jest ogień, co pożera aż do zniszczenia oraz wyplenia cały dobytek.
Jeźlim stronił od sądu z sługą moim, albo z służebnicą moją, gdy ze mną sprzeczkę mieli,
Jeślibym pomiatał prawem sługi, albo mej służebnicy, gdy prowadzili ze mną spór,
(Bo cóżbym czynił, gdyby powstał Bóg? albo gdyby pytał, cobym mu odpowiedział?
co bym zrobił, gdyby powstał Bóg i gdyby to badał; co bym Mu odpowiedział?
Izaż nie ten, który mię w żywocie uczynił, nie uczynił też i onego? a nie onże nas sam w żywocie wykształtował?)
Czyż Ten sam, który mnie stworzył w łonie, nie stworzył i jego; czyż nie Jeden nas ukształtował w łonie matki?
Jeźliżem odmówił ubogim, czego chcieli, a oczy wdowy jeźliżem zasmucił;
Czy odmówiłem pragnieniu ubogich, lub pozwoliłem zbyt wyczekiwać oczom wdowy;
Jeźliżem jadł sztuczkę swoję sam, a nie jadała i sierota z niej;
czy sam kosztowałem swoją kromkę, a nie jadał z niej i sierota?
(Albowiem sierota z młodości mojej rosła ze mną, jako u ojca; a jakom wyszedł z żywota matki mojej, byłem wdowie za wodza.)
Raczej, od mej młodości, podrastała mi jako ojcu, a z łona mojej matki przewodziłem wdowie.
Jeźliżem widział kogo ginącego dla tego, że szaty nie miał, a nie dałem żebrakowi odzienia;
Jeśli widziałem ginącego bez odzieży, lub ubogiego bez przykrycia;
Jeźliże mi nie błogosławiły biodra jego, że się wełną owiec moich zagrzał;
jeśli nie błogosławiły mi jego biodra i nie zagrzewał się wełną moich owiec;
Jeźliżem podniósł przeciwko sierocie rękę swoję, gdym widział w bramie pomoc moję:
jeśli podniosłem przeciw sierocie moją rękę, gdym widział w bramie, że potrzebna jest pomoc –
Tedy niech odpadnie łopatka moja od plec swych, a ramię moje z stawu swego niech wytracone będzie.
niech odpadnie moja łopatka od swego grzbietu, a me ramię niech będzie odtrącone od łokcia!
Albowiem lękałem się skruszenia od Boga, a przed jego zacnością nie mógłbym się ostać.
Niechybnie padła by na mnie trwoga przed karą Boga i nie mógłbym się ostać w obliczu Jego majestatu.
Jeźlim pokładał w złocie nadzieję moję, a do bryły złota mawiałem: Tyś ufanie moje;
Jeśli moją nadzieję pokładałem w złocie, a do błyszczącego kruszcu mawiałem: Moja ufności!
Jeźlim się weselił z wielu bogactw moich, a iż wiele nabyła ręka moja;
Jeśli się cieszyłem, że wzrosło moje mienie i że wiele dopięła moja ręka;
Jeźlim patrzał na światłość słońca, gdy świeciło, a na miesiąc, gdy wspaniało chodził;
jeślim się zbytnio wpatrywał w blask słońca, gdy świeciło, albo w księżyc, gdy się wspaniale toczył;
I dało się uwieść potajemnie serce moje, a całowały rękę moję usta moje:
i dało się potajemnie uwieść moje serce, by się w hołdzie do moich ust składała moja ręka –
I toćby była nieprawość osądzenia godna; bobym się tem zaprzał Boga z wysokości.
to byłby to występek do osądzenia, bo bym się tym zaparł Boga na wysokości.
Jeźliżem się weselił z upadku nienawidzącego mię, a jeźlim się cieszył, gdy mu się źle powodziło.
Czy się cieszyłem z upadku mojego nieprzyjaciela oraz tryumfowałem, gdy go spotkała klęska?
(I owszem nie dałem zgrzeszyć ustom moim, abym miał żądać przeklęstwa duszy jego.)
Nigdy nie dopuszczałem, by zgrzeszyło me podniebienie i zażądało przekleństwa jego duszy.
Azaż nie mawiali domownicy moi: Oby nam kto dał mięsa tego, nie możemy się i najeść?
Czy ludzie mego namiotu nie mawiali: Kto nam pokaże tego, co nie nasycił się z jego mięsiwa?
Bo gość nie nocował na dworze, a drzwi moje otwierałem podróżnemu.
Obcy nie przenocował na dworze, moje drzwi trzymałem otwarte dla przechodnia.
Jeźlim zakrywał, jako ludzie zwykli, przestępstwa moje, i chowałem w skrytości mojej nieprawość moję;
Czy przemilczałem, jak to zwykli ludzie, swoje wykroczenia, by w moim wnętrzu ukryć winę –
I choćbym był mógł potłumić zgraję wielką, jednak i najpodlejszy z domu ustraszył mię; przetożem milczał, i nie wychodziłem ze drzwi.
by się lękać licznego tłumu, albo trwożyć przed najpośledniejszą z rodzin – i dlatego milczałem oraz nie wychodziłem za drzwi?
Obym miał kogo, coby mię wysłuchał; ale oto ten jest znak mój, że Wszechmogący sam odpowie za mię, i księga, którą napisał przeciwnik mój.
O, gdybym także miał kogoś, kto by mnie wysłuchał! Oto mój podpis – Wszechmocny niech mi odpowie! Gdybym także miał pismo, które napisał mój oskarżyciel;
Czylibym jej na ramieniu swojem nie nosił? a nie przywiązałbym jej sobie miasto korony?
zaprawdę, na mym ramieniu bym je nosił i uwieńczył się nim jak diademem.
Liczbę kroków moich oznajmiłbym mu; jako do książęcia przystąpiłbym do niego.
Liczbę moich kroków bym mu objawił i podszedł do niego jak książę.
Jeźliż przeciw mnie ziemia moja wołała, a jeźliże z nią społem zagony jej płakały;
Jeżeli moja ziemia podniosła na mnie skargę, a razem z nią płakały nade mną jej zagony;
Jeźliżem pożytków jej używał bez pieniędzy, i jeźlim do wzdychania przywodził dzierżawców jej:
jeśli jej plon spożywałem bez zapłaty, lub do wzdychania prowadziłem jej właściciela –
Miasto pszenicy niech wznijdzie oset, a miasto jęczmienia kąkol. Tu się skończyły słowa Ijobowe.
wtedy zamiast pszenicy niech mi wzejdzie oset, a zamiast jęczmienia kąkol. Tu skończyły się mowy Ijoba.