Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025
Księga Ijoba 30
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Ale teraz śmieją się ze mnie młodsi ode mnie, ci, których ojców nie uznałbym za godnych, by postawić ich z psami swojej trzody.
Teraz mnie wyśmiewają młodsi ode mnie w latach; nawet ci, których ojców nie chciałbym postawić z psami mojej trzody.
Na cóż by mi się przydała siła ich rąk, u których zginęła starość?
Więc na co by mi się przydała siła ich rąk? Czy przy nich przepada starość?
Byli samotni z powodu niedostatku i głodu i uciekali na pustkowie ciemne, jałowe i spustoszone.
Przy tych, co żyją samotnie z powodu niedostatku i głodu; co uciekają na step, w mrok grozy i opuszczenia.
Zrywają sobie malwę przy krzakach i korzenie jałowcowe na pokarm.
Tych, co po krzakach zrywają na pokarm lebiodę oraz korzonki jałowca.
Wygnano ich spośród ludzi, wołano za nimi jak za złodziejem;
Z koła ludzi ich wypędzają oraz krzyczą za nimi, jak za złodziejem.
Tak że musieli mieszkać w rozpadlinach dolin, w jaskiniach podziemnych i skałach.
Mieszkają w łożyskach potoków, w podziemnych jamach lub skałach.
Między krzakami ryczeli, gromadzili się pod pokrzywami.
Jęczą między krzakami i cisną się pod pokrzywy.
To byli synowie ludzi wzgardzonych i synowie ludzi nikczemnych, podlejsi niż proch ziemi.
Synowie bezecnych wraz z synami ludzi bez nazwy – biczem wygnani z ziemi.
Ale teraz jestem tematem ich pieśni, stałem się tematem ich przysłowia.
A tu, stałem się teraz ich pieśnią oraz służę im za przedmiot gawędy.
Brzydzą się mną i oddalają się ode mnie, nie wstydzą się pluć mi w twarz.
Brzydzą się mną, usuwają ode mnie i przed moim obliczem nie powstrzymują plwociny.
A ponieważ on rozluźnił mój sznur i upokorzył mnie, oni też rzucili przede mnie wędzidło.
Bowiem Bóg rozwiązał moją przewagę oraz mnie upokorzył; dlatego i oni skierowali przede mnie wędzidło.
Po mojej prawicy powstają młodzieńcy, odtrącają moje nogi i torują przeciwko mnie swoje drogi zguby.
Po mej prawicy powstaje banda młodzików, potrącają me nogi i ku mnie torują swoje zgubne drogi.
Popsuli moją ścieżkę i przyczynili się do mojej nędzy, a nie mają pomocnika.
Zburzyli moją ścieżkę; przyczyniają się do mej nędzy; oni, co sami nie mają nikogo, kto by ich wspomógł.
Napadli na mnie niczym przez szeroki wyłom i wśród spustoszenia nacierali na mnie.
Napadli i z wrzaskiem się zwalili, jak przez otwarty wyłom muru.
Strach obrócił się przeciwko mnie, ściga moją duszę jak wiatr. Moje szczęście przemija jak chmura.
Przeciw mnie zwróciły się strachy; jak wiatr ścigają moją godność, więc jak obłok zanika moje zwycięstwo.
A teraz rozpływa się we mnie moja dusza, ogarnęły mnie dni cierpienia;
Teraz rozlewa się we mnie moja dusza i silnie pochwyciły mnie dni niedoli.
W nocy ból przeszywa moje kości, a moje żyły nie mają odpoczynku.
Noc przewierca we mnie me kości, lecz i żyły nie mają pokoju.
Z powodu wielkiego cierpienia zmieniła się moja szata i ściska mnie jak kołnierz mej tuniki.
Wskutek przemożnej siły Boga zmieniła się moja szata i mnie ściska jak szyjny otwór mojej tuniki.
Wrzucił mnie w błoto, stałem się podobny do prochu i popiołu.
Wrzucił mnie w błoto, zatem stałem się podobny do prochu, lub popiołu.
Wołam do ciebie, ale nie słuchasz mnie; staję, a na mnie nie patrzysz.
Wołam do Ciebie, lecz mi nie odpowiadasz; stoję przed Tobą, lecz na mnie nie spoglądasz.
Stałeś się dla mnie okrutny, sprzeciwiasz mi się swoją mocną ręką.
Zmieniłeś się w okrutnego względem mnie; prześladujesz mnie mocą Twej ręki.
Unosisz mnie na wietrze i wsadzasz mnie na niego, a rozwiewasz mój dobytek.
Podnosisz mnie, zawieszasz w powietrzu oraz niweczysz mój rozsądek.
Wiem bowiem, że wydasz mnie na śmierć i do domu przeznaczonego dla wszystkich żyjących.
Otóż ja wiem, że chcesz mnie podać śmierci i wprowadzić do domu wyznaczonego wszystkim żyjącym.
Do grobu jednak nie ściągnie swej ręki, choćby wołali, gdy będzie niszczyć.
Ale czyż każdy nie wyciąga jeszcze ręki w upadku; albo czy ginąc, nie podnosi jeszcze błagalnego krzyku?
Czy nie płakałem nad strapionym? Czy moja dusza nie smuciła się nad ubogim?
Czy nie płakałem nad udręczonym przez los; czy moja dusza nie bolała nad ubogim?
Gdy oczekiwałem dobra, oto przyszło zło; a gdy spodziewałem się światła, przyszła ciemność.
Tak, spodziewałem się szczęścia, a oto nadeszła niedola; oczekiwałem światła, a oto przyszła ciemność.
Moje wnętrze zawrzało i nie uspokoiło się; zaskoczyły mnie dni utrapienia.
Wrą moje wnętrzności oraz nie mogą się uciszyć, gdyż wyszły mi na spotkanie dni utrapienia.
Chodzę sczerniały, ale nie od słońca; powstaję i wołam w zgromadzeniu.
Błądzę sczerniały, lecz nie od słońca; dźwigam się i publicznie wołam o pomoc.
Stałem się bratem smoków, a towarzyszem młodych strusiów.
Stałem się bratem szakali i towarzyszem młodych strusi.
Moja skóra poczerniała na mnie i moje kości są spalone od gorączki.
Moja skóra poczerniała i ze mnie spada, a me kości spieczone są od żaru.
Moja harfa zamieniła się w lament, a mój flet w głos płaczących.
Tak ma cytra zmieniła się w pieśń żałobną, a mój flet stał się dźwiękiem skargi.