Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025

Księga Ijoba 32

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
ubg

A gdy ci trzej mężczyźni przestali odpowiadać Hiobowi, ponieważ był sprawiedliwy we własnych oczach;

nbg

A gdy ci trzej mężowie zaprzestali odpowiadać Jobowi, ponieważ uważał się za sprawiedliwego w swoich oczach;

2
ubg

Wtedy zapłonął gniewem Elihu, syn Barakeela, Buzyta, z rodu Ram; rozgniewał się na Hioba, gdyż usprawiedliwiał siebie bardziej niż Boga.

nbg

wtedy zapłonął gniewem Elihu, syn Berachela z Buz, z rodu Rama. Jego gniew zapłonął przeciw Jobowi, gdyż swą osobę czynił sprawiedliwą przed Bogiem.

3
ubg

Rozpalił się także jego gniew na jego trzech przyjaciół, bo nie znaleźli żadnej odpowiedzi, a jednak potępiali Hioba.

nbg

Jego gniew zapłonął także przeciwko trzem swoim przyjaciołom, bo nie znaleźli właściwej odpowiedzi, a jednak potępili Ijoba.

4
ubg

Elihu czekał, aż Hiob skończy odpowiedź, gdyż oni byli od niego starsi.

nbg

Zaś Elihu czekał z wystosowaniem słów do Ijoba, gdyż oni byli starsi od niego w latach.

5
ubg

Gdy Elihu zauważył, że w ustach trzech mężczyzn nie ma żadnej odpowiedzi, zapłonął gniewem.

nbg

Więc kiedy Elihu zobaczył, że nie ma już odpowiedzi w ustach trzech owych mężów, wtedy zapłonął jego gniew.

6
ubg

I Elihu, syn Barakeela, Buzyta, odpowiedział: Ja jestem młody, a wy jesteście starzy, dlatego bałem się i nie śmiałem wyjawić wam swego zdania.

nbg

I Elihu, syn Berachela z Buz, tak się odezwał, mówiąc: Ja jestem młody w latach, a wy jesteście starcami, dlatego się nie odważyłem i obawiałem się wypowiedzieć wam swoje zdanie.

7
ubg

Myślałem: Niech przemówią dni, a mnogość lat niech uczy mądrości.

nbg

Powiedziałem sobie: Dni przemówią, a długie lata mądrość objawią.

8
ubg

Ale to duch jest w człowieku i tchnienie Wszechmogącego daje rozum.

nbg

Ale zaprawdę, tylko Duch w człowieku, tylko tchnienie Wszechmocnego czyni ich rozumnymi.

9
ubg

Wielcy nie zawsze są mądrzy, a starcy nie zawsze rozumieją sąd.

nbg

Nie zawsze znakomici są mądrzy; nie zawsze starcy rozumieją oceny.

10
ubg

Dlatego mówię: Posłuchajcie mnie, ja też wypowiem swoje zdanie.

nbg

Dlatego powiadam: Posłuchajcie i mnie; a ja oznajmię swoje zdanie.

11
ubg

Oto czekałem na wasze słowa, przysłuchiwałem się waszym dowodom, gdy przygotowywaliście mowę.

nbg

Oto czekałem na wasze mowy i przysłuchiwałem się waszym rozprawom, aż dojdziecie do istoty rzeczy.

12
ubg

I przypatrywałem się wam, a oto żaden z was nie przekonał Hioba i nikt nie odpowiedział na jego słowa;

nbg

Uważałem na was, ale oto nie było między wami ani jednego, który by przekonał Ijoba i trafnie odpowiedział na jego mowy.

13
ubg

I nie możecie powiedzieć: Znaleźliśmy mądrość. Sam Bóg go strąca, nie człowiek.

nbg

Znowu powiecie: My znaleźliśmy mądrość; tylko Bóg rozwiewa wątpliwości, a nie człowiek.

14
ubg

Nie do mnie skierował swoje słowa, a ja nie odpowiem mu waszymi słowami.

nbg

Ijob nie do mnie wystosował swe mowy, więc nie odpowiem mu waszymi słowami.

15
ubg

Zaniepokoili się i już nie odpowiadali; przestali mówić.

nbg

Zmieszali się, więcej nie mówią, brakuje im słów.

16
ubg

Czekałem, lecz nie mówili, ale stanęli i już nic nie powiedzieli.

nbg

Czy mam dalej czekać, skoro przestali mówić; gdy umilkli oraz już nie wydają świadectwa?

17
ubg

Odpowiem ze swojej strony, wypowiem też swoje zdanie.

nbg

Zatem i ja się odezwę z mojej strony; ja także wypowiem swoje zdanie.

18
ubg

Jestem bowiem pełny słów, mój duch przymusza mnie.

nbg

Bo jestem pełen słów, w moim wnętrzu dławi mnie wstrzymywany oddech.

19
ubg

Oto moje wnętrze jest jak wino, które nie ma ujścia; jak nowe bukłaki zagrożone pęknięciem.

nbg

Oto moje wnętrze jest jak moszcz, któremu się nie otwiera; jak świeżo napełnione bukłaki, które muszą pęknąć.

20
ubg

Będę więc mówić, aby ulżyć sobie; otworzę swoje wargi i odpowiem.

nbg

Przemówię, bym sobie ulżył; otworzę moje usta i się odezwę.

21
ubg

Nie będę miał względu na nikogo i nikomu nie będę schlebiał.

nbg

Nie uwzględnię niczyjej osoby i nie będę schlebiał żadnemu człowiekowi.

22
ubg

Nie umiem bowiem schlebiać, gdyż mój Stwórca wnet by mnie porwał.

nbg

Bowiem nie umiem schlebiać; a i mój Stwórca czyżby mnie zaraz nie porwał?