Biblia Gdańska 1881

Księga Psalmów 102

Audio NBG

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
bg

Modlitwa utrapionego, gdy będąc w ucisku, przed Panem wylewa żądość swoję.

nbg

Modlitwa strapionego, gdy zwątpił i wylewa swój żal przed WIEKUISTYM.

2
bg

Panie! wysłuchaj modlitwę moję, a wołanie moje niechaj przyjdzie do ciebie.

nbg

WIEKUISTY, wysłuchaj moją modlitwę i niech dojdzie do Ciebie me wołanie.

3
bg

Nie ukrywaj oblicza twego przedemną; w dzień ucisku mego nakłoń ku mnie ucha twego; w dzień którego cię wzywam, prędko mię wysłuchaj.

nbg

W dzień mojej niedoli nie ukrywaj przede mną Twojego oblicza, skłoń ku mnie Twoje ucho, i w dzień, w którym Cię wzywam, szybko mi odpowiedz.

4
bg

Albowiem niszczeją jako dym dni moje, a kości moje jako ognisko wypalone są.

nbg

Bo moje dni znikają jak dym, a moje członki są jak rozpalone głownie.

5
bg

Porażone jest jako trawa, i uwiędło serce moje, tak, żem zapomniał jeść chleba swego.

nbg

Porażone jak słońcem trawa zwiędło też moje serce, i zapominam jeść mój chleb.

6
bg

Od głosu wzdychania mego przylgnęły kości moje do ciała mego.

nbg

Od głosu mojego jęku przylgnęło me ciało do mej kości.

7
bg

Stałem się podobnym pelikanowi na puszczy; jestem jako puhacz na pustyniach.

nbg

Podobny jestem do pelikana na puszczy i jakby puchacza w zwaliskach.

8
bg

Czuję, a jestem jako wróbel samotny na dachu.

nbg

Czuwam i jestem niczym samotny ptak na dachu.

9
bg

Przez cały dzień urągają mi nieprzyjaciele moi, a naśmiewcy moi przeklinają mię.

nbg

Cały dzień urągają mi moi wrogowie oraz mnie przeklinają ci, co się pastwią nade mną.

10
bg

Bo jadam popiół jako chleb, a napój mój mięszam ze łzami,

nbg

Popiół jadam jak chleb, a mój napój zakrapiam łzami.

11
bg

Dla rozgniewania twego, i dla zapalczywości gniewu twego; albowiem podniósłszy mię porzuciłeś mię.

nbg

Przed grozą i Twoim gniewem, gdyż mnie uniosłeś i rzuciłeś.

12
bg

Dni moje są jako cień nachylony, a jam jako trawa uwiądł;

nbg

Moje dni są jak wydłużony cień; zwiędłem jak trawa.

13
bg

Ale ty, Panie! trwasz na wieki, a pamiątka twoja od narodu do narodu.

nbg

A Ty, WIEKUISTY, panujesz na wieki i Twa chwała od pokolenia do pokolenia.

14
bg

Ty powstawszy zmiłujesz się nad Syonem; boć czas, żebyś się zlitował nad nim, gdyż przyszedł czas naznaczony.

nbg

Ty powstaniesz i zmiłujesz się nad Cyonem, bo czas go ułaskawić, nadeszła wyznaczona pora.

15
bg

Albowiem upodobały się sługom twoim kamienie jego, i nad prochem jego zmiłują się;

nbg

Gdyż Twoi słudzy upodobali sobie jego kamienie oraz umiłowali jego proch.

16
bg

Aby się bali poganie imienia Pańskiego, a wszyscy królowie ziemscy chwały twojej;

nbg

A ludy bać się będą Imienia WIEKUISTEGO, a wszyscy królowie ziemi Twojej chwały.

17
bg

Gdy pobuduje Pan Syon, i okaże się w chwale swojej;

nbg

Bo WIEKUISTY odbuduje Cyon i ukaże się w Swej wspaniałości.

18
bg

Gdy wejrzy na modlitwę poniżonych, nie gardząc modlitwą ich.

nbg

Przychyli się do modlitwy opuszczonego i nie pogardzi ich modlitwą.

19
bg

To zapiszą dla narodu potomnego, a lud, który ma być stworzony, chwalić będzie Pana,

nbg

To się zapisze dla rodu potomnego, a lud stworzony będzie chwalił WIEKUISTEGO.

20
bg

Że wejrzał z wysokości świątnicy swojej, że z nieba na ziemię spojrzał;

nbg

Gdyż wejrzał ze Swojej świętej wysokości – WIEKUISTY spojrzał na ziemię z niebios,

21
bg

Aby wysłuchał wzdychania więźniów, i rozwiązał na śmierć skazanych;

nbg

by wysłuchać westchnienia jeńca i wyswobodzić na śmierć skazanych.

22
bg

Aby opowiadali na Syonie imię Pańskie, a chwałę jego w Jeruzalemie,

nbg

By na Cyonie głosili Imię WIEKUISTEGO, a Jego sławę w Jeruszalaim,

23
bg

Gdy się pospołu zgromadzą narody i królestwa, aby służyły Panu.

nbg

gdy zgromadzą się razem narody i królestwa, ażeby służyć PANU.

24
bg

Utrapił w drodze siłę moję, ukrócił dni moich;

nbg

On osłabił w drodze moją siłę oraz dni moje skrócił;

25
bg

Ażem rzekł; Boże mój! nie bierz mię w połowie dni moich; od narodu bowiem aż do narodu trwają lata twoje.

nbg

zatem wołam: Boże mój, nie zabieraj mnie w połowie moich dni, przecież od wieku do wieków są Twoje lata.

26
bg

I pierwej niżeliś założył ziemię, i niebiosa, dzieło rąk twoich.

nbg

Z dawna ugruntowałeś ziemię i niebiosa, które są dziełem Twych rąk.

27
bg

One pominą, ale ty zostajesz; wszystkie te rzeczy jako szata zwiotszeją, jako odzienie odmienisz je, i odmienione będą.

nbg

One zaginą, a Ty zostajesz; wszystkie zbutwieją jak szata, odmienisz je jak odzież, więc będą odmienione.

28
bg

Ale ty tenżeś zawżdy jest, a lata twoje nigdy nie ustaną.

nbg

Ale Ty będziesz taki sam i nie skończą się Twoje lata.

29
bg

Synowie sług twoich, u ciebie mieszkać będą, a nasienie ich zmocni się przed tobą.

nbg

U Ciebie będą mieszkać synowie Twoich sług, a ich potomstwo ostoi się przed Tobą.