Biblia Gdańska 1881
Księga Psalmów 102
Audio NBGPorównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Modlitwa utrapionego, gdy będąc w ucisku, przed Panem wylewa żądość swoję.
Modlitwa strapionego, gdy zwątpił i wylewa swój żal przed WIEKUISTYM.
Panie! wysłuchaj modlitwę moję, a wołanie moje niechaj przyjdzie do ciebie.
WIEKUISTY, wysłuchaj moją modlitwę i niech dojdzie do Ciebie me wołanie.
Nie ukrywaj oblicza twego przedemną; w dzień ucisku mego nakłoń ku mnie ucha twego; w dzień którego cię wzywam, prędko mię wysłuchaj.
W dzień mojej niedoli nie ukrywaj przede mną Twojego oblicza, skłoń ku mnie Twoje ucho, i w dzień, w którym Cię wzywam, szybko mi odpowiedz.
Albowiem niszczeją jako dym dni moje, a kości moje jako ognisko wypalone są.
Bo moje dni znikają jak dym, a moje członki są jak rozpalone głownie.
Porażone jest jako trawa, i uwiędło serce moje, tak, żem zapomniał jeść chleba swego.
Porażone jak słońcem trawa zwiędło też moje serce, i zapominam jeść mój chleb.
Od głosu wzdychania mego przylgnęły kości moje do ciała mego.
Od głosu mojego jęku przylgnęło me ciało do mej kości.
Stałem się podobnym pelikanowi na puszczy; jestem jako puhacz na pustyniach.
Podobny jestem do pelikana na puszczy i jakby puchacza w zwaliskach.
Czuję, a jestem jako wróbel samotny na dachu.
Czuwam i jestem niczym samotny ptak na dachu.
Przez cały dzień urągają mi nieprzyjaciele moi, a naśmiewcy moi przeklinają mię.
Cały dzień urągają mi moi wrogowie oraz mnie przeklinają ci, co się pastwią nade mną.
Bo jadam popiół jako chleb, a napój mój mięszam ze łzami,
Popiół jadam jak chleb, a mój napój zakrapiam łzami.
Dla rozgniewania twego, i dla zapalczywości gniewu twego; albowiem podniósłszy mię porzuciłeś mię.
Przed grozą i Twoim gniewem, gdyż mnie uniosłeś i rzuciłeś.
Dni moje są jako cień nachylony, a jam jako trawa uwiądł;
Moje dni są jak wydłużony cień; zwiędłem jak trawa.
Ale ty, Panie! trwasz na wieki, a pamiątka twoja od narodu do narodu.
A Ty, WIEKUISTY, panujesz na wieki i Twa chwała od pokolenia do pokolenia.
Ty powstawszy zmiłujesz się nad Syonem; boć czas, żebyś się zlitował nad nim, gdyż przyszedł czas naznaczony.
Ty powstaniesz i zmiłujesz się nad Cyonem, bo czas go ułaskawić, nadeszła wyznaczona pora.
Albowiem upodobały się sługom twoim kamienie jego, i nad prochem jego zmiłują się;
Gdyż Twoi słudzy upodobali sobie jego kamienie oraz umiłowali jego proch.
Aby się bali poganie imienia Pańskiego, a wszyscy królowie ziemscy chwały twojej;
A ludy bać się będą Imienia WIEKUISTEGO, a wszyscy królowie ziemi Twojej chwały.
Gdy pobuduje Pan Syon, i okaże się w chwale swojej;
Bo WIEKUISTY odbuduje Cyon i ukaże się w Swej wspaniałości.
Gdy wejrzy na modlitwę poniżonych, nie gardząc modlitwą ich.
Przychyli się do modlitwy opuszczonego i nie pogardzi ich modlitwą.
To zapiszą dla narodu potomnego, a lud, który ma być stworzony, chwalić będzie Pana,
To się zapisze dla rodu potomnego, a lud stworzony będzie chwalił WIEKUISTEGO.
Że wejrzał z wysokości świątnicy swojej, że z nieba na ziemię spojrzał;
Gdyż wejrzał ze Swojej świętej wysokości – WIEKUISTY spojrzał na ziemię z niebios,
Aby wysłuchał wzdychania więźniów, i rozwiązał na śmierć skazanych;
by wysłuchać westchnienia jeńca i wyswobodzić na śmierć skazanych.
Aby opowiadali na Syonie imię Pańskie, a chwałę jego w Jeruzalemie,
By na Cyonie głosili Imię WIEKUISTEGO, a Jego sławę w Jeruszalaim,
Gdy się pospołu zgromadzą narody i królestwa, aby służyły Panu.
gdy zgromadzą się razem narody i królestwa, ażeby służyć PANU.
Utrapił w drodze siłę moję, ukrócił dni moich;
On osłabił w drodze moją siłę oraz dni moje skrócił;
Ażem rzekł; Boże mój! nie bierz mię w połowie dni moich; od narodu bowiem aż do narodu trwają lata twoje.
zatem wołam: Boże mój, nie zabieraj mnie w połowie moich dni, przecież od wieku do wieków są Twoje lata.
I pierwej niżeliś założył ziemię, i niebiosa, dzieło rąk twoich.
Z dawna ugruntowałeś ziemię i niebiosa, które są dziełem Twych rąk.
One pominą, ale ty zostajesz; wszystkie te rzeczy jako szata zwiotszeją, jako odzienie odmienisz je, i odmienione będą.
One zaginą, a Ty zostajesz; wszystkie zbutwieją jak szata, odmienisz je jak odzież, więc będą odmienione.
Ale ty tenżeś zawżdy jest, a lata twoje nigdy nie ustaną.
Ale Ty będziesz taki sam i nie skończą się Twoje lata.
Synowie sług twoich, u ciebie mieszkać będą, a nasienie ich zmocni się przed tobą.
U Ciebie będą mieszkać synowie Twoich sług, a ich potomstwo ostoi się przed Tobą.