Nowa Biblia Gdańska

Księga Ijoba 14

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
nbg

Człowiek zrodzony z kobiety ma krótkie dni oraz jest przesycony niepokojem.

bg

Człowiek, narodzony z niewiasty, dni krótkich jest, i pełen kłopotów;

2
nbg

Rozwija się jak kwiat i więdnie, przelatuje jak cień oraz się nie utrzyma.

bg

Wyrasta jako kwiat, i bywa podcięty, a ucieka jako cień, i nie ostoi się.

3
nbg

I nad takim trzymasz otwarte Twoje oczy i przed Siebie pociągasz mnie na sąd.

bg

Wszakże i na takiego otwierasz oczy twoje, a przywodzisz mię do sądu z sobą.

4
nbg

Kto odda zapłatę czystego nieczystemu? Ani jeden!

bg

Któż pokaże czystego z nieczystego? Ani jeden;

5
nbg

Gdyż ustanowione są jego dni, a liczba jego miesięcy została u ciebie ustalona; gdy wyznaczyłeś jego kres, którego nie jest w stanie przekroczyć.

bg

Gdyż zamierzone są dni jego, liczba miesięcy jego u ciebie; zamierzyłeś mu kres, którego nie może przestąpić.

6
nbg

Zatem odwróć swój wzrok ode mnie, bym mógł wytchnąć i abym się ucieszył, jak najemnik swoją dzienną wysługą.

bg

Odstąpże od niego, aż odpocznie, aż przejdzie jako najemniczy dzień jego.

7
nbg

Gdyż drzewo ma jeszcze nadzieję; bo kiedy zostaje ścięte – odradza się na nowo, a jego pędy nie ustają.

bg

Albowiem i o drzewie jest nadzieja, choć je wytną, że się jeszcze odmłodzi, a latorośl jego nie ustanie.

8
nbg

Chociaż w ziemi zestarzeje się jego korzeń, a pień obumiera w prochu

bg

Choć się zstarzeje w ziemi korzeń jego, i w prochu obumrze pień jego:

9
nbg

na zapach wody się rozwija, wypuszczając gałązki jak świeżo zasadzona latorośl.

bg

Wszakże gdy uczuje wilgotność, puści się, i rozpuści gałęzie, jako szczep młody.

10
nbg

Ale kiedy umiera mąż – leży on bezwładny; kiedy człowiek skonał – gdzie wtedy jest?

bg

Ale człowiek umiera, zemdlony będąc, a umarłszy człowiek gdzież jest?

11
nbg

Jak wody ściekają do morza, a strumień opada i wysycha –

bg

Jako uchodzą wody z morza, a rzeka opada i wysycha.

12
nbg

tak człowiek się kładzie i więcej nie powstaje; nie rozbudzi się dopóki stoją niebiosa, nie ocknie się ze swojego snu.

bg

Tak człowiek, gdy się układzie, nie wstanie więcej, a pokąd stoją nieba, nie ocuci się, ani będzie obudzony ze snu swego.

13
nbg

O, gdybyś mnie schował w Krainie Umarłych okrył mnie, dopóki nie uśmierzy się Twój gniew; gdybyś mi wyznaczył kres, a potem o mnie wspomniał!

bg

Obyżeś mię w grobie ukrył i utaił, ażby się uciszył gniew twój, a iżbyś mi zamierzył kres, kędy chcesz wspomnieć na mię!

14
nbg

Kiedy człowiek umiera, to czy znowu ożyje? Jeśli tak, wtedy bym wytrwał przez wszystkie dni mej służby, aż by nadeszło moje wyzwolenie.

bg

Gdy umrze człowiek, izali żyć będzie? Po wszystkie dni wymierzonego czasu mego będę oczekiwał przyszłej odmiany mojej.

15
nbg

Wezwałbyś, a ja bym Ci odpowiedział, bo byś zatęsknił za dziełem Twoich rąk.

bg

Zawołasz, a ja tobie odpowiem; a spraw rąk twoich pożądasz.

16
nbg

Ale teraz liczysz moje kroki i czuwasz nad moją winą.

bg

Aczkolwiekeś teraz kroki moje obliczył, ani odwłóczysz karania za grzech mój.

17
nbg

Mój występek opieczętowany jest w woreczku, a kara za moją winę zaszyta.

bg

Zapięczętowane jest w wiązance przestępstwo moje, a zgromadzasz nieprawości moje.

18
nbg

Zaprawdę, jak się kruszy góra podczas upadku, jak się usuwa skała ze swojego miejsca,

bg

Prawdziwie jako góra padłszy rozsypuje się, a skała przenosi się z miejsca swego.

19
nbg

jak woda wydrąża skały i fale spłukują grunt ziemi tak nadzieje człowieka wniwecz obracasz.

bg

Jako woda wzdrąża kamienie, a powodzią zalane bywa, co samo od siebie rośnie z prochu ziemi: tak nadzieję ludzką w niwecz obracasz.

20
nbg

Pokonujesz go na zawsze i odchodzi, przeobrażasz jego oblicze i go puszczasz.

bg

Przemagasz go ustawicznie, a on schodzi; odmieniasz postać jego, i wypuszczasz go.

21
nbg

Gdy jego dzieci cześć zyskują – on jest tego nieświadom; a kiedy są w poniżeniu – on na nie nie uważa.

bg

Będąli zacni synowie jego, tego on nie wie; jeźli też wzgardzeni, on nie baczy.

22
nbg

Póki żyw tylko nad nim samym boleje jego cielesna natura, tylko nad nim samym smuci się jego dusza.

bg

Tylko ciało jego, póki żyw, boleje, a dusza jego w nim kwili.