Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 15
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Wtedy odparł Elifaz z Themanu, mówiąc:
A odpowiadając Elifas Temańczyk rzekł:
Czy mędrzec odpowiada błahym zdaniem oraz nadyma swą pierś wschodnim wiatrem;
Izali mądry ma na wiatr mówić? albo napełniać wschodnim wiatrem myśl swoję?
szermując mową bez pożytku i słowami, którymi nic nie wskóra?
Przytaczając słowa niepożyteczne, i mowy, z których nie masz pożytku?
Zaiste, niweczysz bogobojność oraz znosisz należną Bogu modlitwę.
Zaiste ty psujesz bojaźń Bożą i znosisz modlitwy do Boga.
Bo wina wyćwiczyła twoje usta oraz wybrałeś sobie mowę chytrych.
Albowiem pokazują nieprawość twą usta twoje, chociażeś sobie obrał język chytrych,
Potępiają cię twoje usta – nie ja, a twoje własne wargi świadczą przeciwko tobie.
Potępiają cię usta twoje, a nie ja; a wargi twoje świadczą przeciwko tobie.
Czy urodziłeś się jako pierwszy z ludzi oraz zostałeś utworzony jeszcze przed pagórkami?
Czyś się najpierwszym człowiekiem urodził? czyś przed pagórkami utworzony?
Czy podsłuchiwałeś na radzie Bożej i tam zdobyłeś sobie taką mądrość?
Izażeś tajemnic Bożych słuchał, a nie masz mądrości jedno w tobie?
Co ty wiesz, co by i nam nie było wiadomo; co ty rozumiesz, czego byśmy i my nie rozumieli?
Cóż ty umiesz, czego my nie wiemy? albo cóż ty rozumiesz, czegobyśmy my nie rozumieli?
I między nami są starcy oraz sędziwi, nawet starsi w lata niż twój ojciec.
I sędziwyć i starzec między nami jest starszy w latach niż ojciec twój.
Czy sobie lekceważysz Boskie pociechy oraz słowo, co się z tobą łagodnie obeszło?
I lekceż sobie ważysz pociechy Boskie? i maszże jeszcze co tak skrytego w sobie?
Czemu tak się uniosło twoje serce i czemu tak łypiesz swoimi oczami?
Czemuż cię tak uniosło serce twoje? Czemu mrugają oczy twoje?
Czy nie dlatego, że zwracasz swojego ducha przeciw Bogu i wyrzucasz z twych ust takie słowa?
Że tak odpowiada Bogu duch twój, a wypuszczasz z ust twoich takowe mowy?
Czym jest człowiek, by mógł być czystym, albo by zrodzony z niewiasty był sprawiedliwym?
Cóż jest człowiek, aby miał być czystym, albo żeby miał być sprawiedliwym, urodzony z niewiasty?
Bóg nawet Swoich świętych wspiera i w Jego oczach nie są czyste niebiosa.
Oto i w świętych jego niemasz doskonałości, i niebiosa nie są czyste w oczach jego.
Tym mniej wstrętny oraz zepsuty człowiek, który pije niesprawiedliwość jak wodę.
Daleko więcej obrzydły jest, i nieużyteczny człowiek, który pije nieprawość jako wodę.
Zwrócę twoją uwagę i mnie posłuchaj! A co widziałem, to ci oznajmię.
Okażęć, tylko mię słuchaj; a com widział, oznajmięć,
Co mędrcy nie zataili – lecz przekazali, jako tradycję od swoich ojców,
Co mędrzy powiedzieli, a nie zataili, co mieli od przodków swoich;
kiedy ziemia im samym była oddana i nie przeszedł pośród nich obcy.
Którym samym dana była ziemia, a żaden obcy nie przeszedł przez nię.
Niegodziwy musi się trwożyć po wszystkie swoje dni i według liczby lat zachowanych dla okrutnego.
Po wszystkie dni swoje sam siebie niepobożny boleśnie trapi, a nie wiele lat zamierzono okrutnikowi.
Odgłos strachów brzmi w jego uszach, a pogromca napada go wśród pokoju.
Głos straszliwy brzmi w uszach jego, że czasu pokoju pustoszący przypadnie nań.
Nie wierzy że może ujść z pomroki i zachowany jest dla miecza.
Nie wierzy, żeby się miał nawrócić z ciemności, obawiając się zewsząd miecza.
Tuła się za chlebem – gdzie go znaleźć? Wie, że dla niego zgotowany jest dzień ciemności.
Tuła się za chlebem, szukając gdzieby był; wie, że zgotowany jest dla niego dzień ciemności.
Trwoży go bieda i strapienie; chwyta go jak król, co jest gotowy do szturmu.
Straszą go utrapienie i ucisk, i zmocnią się przeciwko niemu jako król gotowy do boju.
Gdyż wyciągnął swoją rękę przeciwko Bogu i opierał się Wszechmocnemu.
Bo wyciągną przeciw Bogu rękę swą, a przeciwko Wszechmocnemu zmocnił się.
Więc natrze na jego szyję grubymi grzbietami swoich tarcz.
Natrze nań na szyję jego z gęstemi i wyniosłemi tarczami swemi.
Bo swe oblicze pokrył tłuszczem i fałdą obsadził swoje lędźwie.
Bo okrył twarz swą tłustością swoją, a fałdów mu się naczyniło na słabiźnie.
Osiadł w zapadłych miastach; w domach, w których nikt nie powinien mieszkać, bowiem w zgliszcze się mają obrócić.
I mieszka w miastach popustoszonych, i w domach, w których nie mieszkano, które się miały obrócić w kupę rumu.
Nie wzbogaci się, nie ostoi się jego mienie; nie będzie się uginała ku ziemi ich zamożność.
Nie zbogaci się, i nie ostoi się majętność jego, ani się rozszerzy na ziemi doskonałość takowych.
Nie ujdzie on ciemności; płomień wysuszy jego odrośl oraz zniknie przez tchnienie Jego ust.
Nie wynijdzie z ciemności; świeżą jego latorośl ususzy płomień, a zginie od ducha ust jego.
Niechaj nie ufa kłamstwu, bo się zawiedzie, a fałsz będzie jego nagrodą.
Nie wierzy, że w próżności jest, który błądzi; a że próżność będzie nagrodą jego.
To się spełni zanim nadejdzie jego dzień, a jego liść palmowy nie zazieleni się więcej.
Przed wypełnieniem dni swoich wycięty będzie, a różdżka jego nie zakwitnie.
Jak winnica strąci powstałe swoje grona i jak oliwka zrzuci swój kwiat.
Jako winna macica utraci niedojrzałe grona swoje, a jako oliwa kwiat swój zrzuci.
Gdyż rzesza nieuczciwych zostaje bezpłodną, a ogień pochłania namioty, które są zbudowane za przekupstwo.
Albowiem zgromadzenie obłudnych spustoszone będzie, a ogień pożre przybytki pobudowane za dary.
Poczęli rozpacz, zrodzili próżność, a ich życie przygotowuje zdradę.
Poczęli kłopot, a porodzili nieprawość; a żywot ich gotuje zdradę.