Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 16
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Zatem Ijob odparł, mówiąc:
Ale odpowiedział Ijob, i rzekł:
Słyszałem dużo podobnych rzeczy; wy wszyscy jesteście marnymi pocieszycielami.
Słyszałem takowych rzeczy wiele; przykrymi cieszycielami wy wszyscy jesteście.
Czy już koniec tych czczych mów? Bo cóż cię pobudza do takiej wypowiedzi?
I kiedyż będzie koniec tym próżnym słowom? albo co cię przymusza, że tak odpowiadasz?
I ja potrafię mówić tak jak ty; gdybyście byli na moim miejscu, mógłbym przeciwko wam zestawić słowa i potrząsać przed wami moją głową.
Azażbym ja tak mówił, jako wy, gdybyście wy byli na miejscu mojem? azażbym zbierał przeciwko wam słowa, i kiwałlibym nad wami głową swoją?
Krzepiłbym was moimi ustami, a współczucie moich warg sprawiałoby wam ulgę.
Owszembym was posilał ustami memi, a ruchanie warg moich ulżyłoby boleści waszych.
Jeżeli będę dalej mówił, nie ukoi się przez to mój ból; a jeśli zaprzestanę, czy coś ustąpi ode mnie?
Ale jeźli będę mówił, przecież się nie ukoi boleść moja; a jeźli też przestanę, izaż odejdzie odemnie?
Teraz Bóg wyczerpał już moją siłę. Opustoszyłeś całe moje koło rodzinne.
A teraz zemdlił mię; spustoszyłeś, o Boże! wszystko zgromadzenie moje.
Pochwyciłeś mnie i to ma przeciwko mnie świadczyć! Tak, przeciw mnie występuje moja własna niemoc, oskarża mnie przed moim obliczem.
Pomarszczyłeś mię na świadectwo, a znaczne na mnie schudzenie moje na twarzy mojej, jawnie świadczy przeciwko mnie.
Jego gniew mnie szarpie i ściga, zgrzyta na mnie swoimi zębami; jak wróg rozsrożył na mnie swój wzrok.
Popędliwość jego porwała mię, i wziął nienawiść przeciwko mnie; a zgrzytając na mię zębami swemi, jako nieprzyjaciel mój, bystremi oczyma swemi spojrzał na mię.
A ludzie otwierają przeciwko mnie swe usta, sromotnie uderzają me lica, razem się przeciw mnie skupiają.
Rozdzierają na mię usta swe, i sromotnie mię policzkowali, zebrawszy się społu przeciwko mnie.
Bóg wydał mnie przewrotnym, wtrącił mnie w ręce niegodziwych.
Podał mię Bóg przewrotnemu, a w ręce niepobożnych wydał mię.
Żyłem spokojnie – a mnie skruszył; pochwycił za mój kark, wstrząsnął mną oraz mnie Sobie postawił za cel.
Byłem w pokoju, ale mię potarł; a uchwyciwszy mię za szyję moję, roztrzaskał mię, i wystawił mię sobie za cel.
Okrążają mnie Jego strzały, bez litości rozdziera moje nerki, a mą żółć wylewa na ziemię.
Ogarnęli mię strzelcy jego; rozciął nerki moje, a nie przepuścił, i rozlał na ziemię żółć moję.
Uderza we mnie ciosem za ciosem; rzucił się na mnie jak mocarz.
Zranił mię, raną na ranę; rzucił się na mię, jako olbrzym.
Uszyłem wór wokół mej skóry, a mój róg wryłem w ziemię.
Uszyłem wór na zsiniałą skórę moję, a oszpeciłem prochem głowę moję.
Me oblicze zaczerwienione jest od płaczu, a na moich powiekach mrok śmiertelny.
Twarz moja płaczem oszpecona, a na powiekach moich jest cień śmierci.
Chociaż nie ma krzywdy na moich rękach, a ma modlitwa jest czysta.
Chociaż żadnego łupiestwa niemasz w rękach moich, a modlitwa moja jest czysta. (a jeźli nie tak,)
O ziemio! Nie zakrywaj mojej krwi! Niech nie znajdzie spoczynku moja skarga!
O ziemio! nie zakrywajże krwi mojej, a niech nie ma miejsca wołanie moje!
Już i teraz mój świadek jest w niebiosach, mój orędownik na wysokościach.
Otoć i teraz w niebie jest świadek mój, jest świadek mój na wysokości.
Naśmiewają się ze mnie moi przyjaciele, więc moje łzawe oko spogląda ku Bogu.
O krasomówcy moi, przyjaciele moi! wylewa łzy do Boga oko moje.
By rozstrzygnął ten spór człowieka z Bogiem i syna Adama ze swoim bliźnim.
Oby się godziło wieść spór człowiekowi z Bogiem, i jako synowi człowieczemu z bliźnim swym!
Bowiem przyjdą nieliczne już lata i muszę odejść ścieżką po której już nie wrócę.
Bo lata zamierzone nadchodzą, a ścieszką, którą się nie wrócę, już idą.