Nowa Biblia Gdańska

Księga Ijoba 16

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
nbg

Zatem Ijob odparł, mówiąc:

bg

Ale odpowiedział Ijob, i rzekł:

2
nbg

Słyszałem dużo podobnych rzeczy; wy wszyscy jesteście marnymi pocieszycielami.

bg

Słyszałem takowych rzeczy wiele; przykrymi cieszycielami wy wszyscy jesteście.

3
nbg

Czy już koniec tych czczych mów? Bo cóż cię pobudza do takiej wypowiedzi?

bg

I kiedyż będzie koniec tym próżnym słowom? albo co cię przymusza, że tak odpowiadasz?

4
nbg

I ja potrafię mówić tak jak ty; gdybyście byli na moim miejscu, mógłbym przeciwko wam zestawić słowa i potrząsać przed wami moją głową.

bg

Azażbym ja tak mówił, jako wy, gdybyście wy byli na miejscu mojem? azażbym zbierał przeciwko wam słowa, i kiwałlibym nad wami głową swoją?

5
nbg

Krzepiłbym was moimi ustami, a współczucie moich warg sprawiałoby wam ulgę.

bg

Owszembym was posilał ustami memi, a ruchanie warg moich ulżyłoby boleści waszych.

6
nbg

Jeżeli będę dalej mówił, nie ukoi się przez to mój ból; a jeśli zaprzestanę, czy coś ustąpi ode mnie?

bg

Ale jeźli będę mówił, przecież się nie ukoi boleść moja; a jeźli też przestanę, izaż odejdzie odemnie?

7
nbg

Teraz Bóg wyczerpał już moją siłę. Opustoszyłeś całe moje koło rodzinne.

bg

A teraz zemdlił mię; spustoszyłeś, o Boże! wszystko zgromadzenie moje.

8
nbg

Pochwyciłeś mnie i to ma przeciwko mnie świadczyć! Tak, przeciw mnie występuje moja własna niemoc, oskarża mnie przed moim obliczem.

bg

Pomarszczyłeś mię na świadectwo, a znaczne na mnie schudzenie moje na twarzy mojej, jawnie świadczy przeciwko mnie.

9
nbg

Jego gniew mnie szarpie i ściga, zgrzyta na mnie swoimi zębami; jak wróg rozsrożył na mnie swój wzrok.

bg

Popędliwość jego porwała mię, i wziął nienawiść przeciwko mnie; a zgrzytając na mię zębami swemi, jako nieprzyjaciel mój, bystremi oczyma swemi spojrzał na mię.

10
nbg

A ludzie otwierają przeciwko mnie swe usta, sromotnie uderzają me lica, razem się przeciw mnie skupiają.

bg

Rozdzierają na mię usta swe, i sromotnie mię policzkowali, zebrawszy się społu przeciwko mnie.

11
nbg

Bóg wydał mnie przewrotnym, wtrącił mnie w ręce niegodziwych.

bg

Podał mię Bóg przewrotnemu, a w ręce niepobożnych wydał mię.

12
nbg

Żyłem spokojnie – a mnie skruszył; pochwycił za mój kark, wstrząsnął mną oraz mnie Sobie postawił za cel.

bg

Byłem w pokoju, ale mię potarł; a uchwyciwszy mię za szyję moję, roztrzaskał mię, i wystawił mię sobie za cel.

13
nbg

Okrążają mnie Jego strzały, bez litości rozdziera moje nerki, a mą żółć wylewa na ziemię.

bg

Ogarnęli mię strzelcy jego; rozciął nerki moje, a nie przepuścił, i rozlał na ziemię żółć moję.

14
nbg

Uderza we mnie ciosem za ciosem; rzucił się na mnie jak mocarz.

bg

Zranił mię, raną na ranę; rzucił się na mię, jako olbrzym.

15
nbg

Uszyłem wór wokół mej skóry, a mój róg wryłem w ziemię.

bg

Uszyłem wór na zsiniałą skórę moję, a oszpeciłem prochem głowę moję.

16
nbg

Me oblicze zaczerwienione jest od płaczu, a na moich powiekach mrok śmiertelny.

bg

Twarz moja płaczem oszpecona, a na powiekach moich jest cień śmierci.

17
nbg

Chociaż nie ma krzywdy na moich rękach, a ma modlitwa jest czysta.

bg

Chociaż żadnego łupiestwa niemasz w rękach moich, a modlitwa moja jest czysta. (a jeźli nie tak,)

18
nbg

O ziemio! Nie zakrywaj mojej krwi! Niech nie znajdzie spoczynku moja skarga!

bg

O ziemio! nie zakrywajże krwi mojej, a niech nie ma miejsca wołanie moje!

19
nbg

Już i teraz mój świadek jest w niebiosach, mój orędownik na wysokościach.

bg

Otoć i teraz w niebie jest świadek mój, jest świadek mój na wysokości.

20
nbg

Naśmiewają się ze mnie moi przyjaciele, więc moje łzawe oko spogląda ku Bogu.

bg

O krasomówcy moi, przyjaciele moi! wylewa łzy do Boga oko moje.

21
nbg

By rozstrzygnął ten spór człowieka z Bogiem i syna Adama ze swoim bliźnim.

bg

Oby się godziło wieść spór człowiekowi z Bogiem, i jako synowi człowieczemu z bliźnim swym!

22
nbg

Bowiem przyjdą nieliczne już lata i muszę odejść ścieżką po której już nie wrócę.

bg

Bo lata zamierzone nadchodzą, a ścieszką, którą się nie wrócę, już idą.