Nowa Biblia Gdańska
Księga Ijoba 31
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Zawarłem przymierze z moimi oczyma; w jakim celu mam zwrócić uwagę na dziewicę?
Uczyniłem przymierze z oczyma swemi, abym nie pomyślał o pannie.
Czym byłby u góry dział od Boga i dziedzictwo Wszechmocnego z wysokości?
Bo cóż za dział od Boga z góry? a co za dziedzictwo Wszechmocnego z wysokości?
Czy nie jest to nieszczęściem dla niegodziwców i srogą klęską dla złoczyńców?
Azaż nie nagotowane zginienie złośnikom, a sroga pomsta czyniącym nieprawość?
Czyżby nie widział moich dróg i nie liczył wszystkich moich kroków?
Azaż on nie widzi dróg moich, a wszystkich kroków moich nie liczy?
Jeśli postępowałem z fałszem i ma noga spieszyła się do obłudy,
Jeźlim chodził w kłamstwie, a spieszyła się na zdradę noga moja:
niech mnie zważy na sprawiedliwej wadze, aby Bóg poznał mą niewinność.
Niech mię zważy na wadze sprawiedliwej, a niech Bóg pozna szczerość moję.
Jeśli mój krok zboczył z właściwej drogi, albo me serce szło za moimi oczyma, a do mych rąk przylgnęła jakaś zmaza,
Jeźliż ustąpiła noga moja z drogi, a za oczyma memi szłoli serce moje, i do rąk moich jeźliż przylgnęła jaka zmaza:
niech sieję, a inny niech spożywa, oraz niech moje latorośle będą wykorzenione.
Tedy niechże ja sieję, a inszy niech pożywa, a moje latorośle niech będą wykorzenione.
Jeśli me serce dało się uwieść z powodu jakiejś kobiety i jeśli czyhałem u drzwi mojego sąsiada,
Jeźli zwiedzione jest serce moje do niewiasty, i jeźlim czyhał u drzwi przyjaciela mego:
niech moja żona miele innemu i niech inni się nad nią schylają.
Niechajże mele innemu żona moja, a niechaj się nad nią inni schylają.
Gdyż to czyn sprośny; tak, występek, już i sądownie karany.
Boć to jest sprosny występek, a nieprawość osądzenia godna,
Bo to jest ogień, co pożera aż do zniszczenia oraz wyplenia cały dobytek.
Gdyż ten ogień aż do zatracenia pożera, a dochody moje wszystkie wykorzenić może.
Jeślibym pomiatał prawem sługi, albo mej służebnicy, gdy prowadzili ze mną spór,
Jeźlim stronił od sądu z sługą moim, albo z służebnicą moją, gdy ze mną sprzeczkę mieli,
co bym zrobił, gdyby powstał Bóg i gdyby to badał; co bym Mu odpowiedział?
(Bo cóżbym czynił, gdyby powstał Bóg? albo gdyby pytał, cobym mu odpowiedział?
Czyż Ten sam, który mnie stworzył w łonie, nie stworzył i jego; czyż nie Jeden nas ukształtował w łonie matki?
Izaż nie ten, który mię w żywocie uczynił, nie uczynił też i onego? a nie onże nas sam w żywocie wykształtował?)
Czy odmówiłem pragnieniu ubogich, lub pozwoliłem zbyt wyczekiwać oczom wdowy;
Jeźliżem odmówił ubogim, czego chcieli, a oczy wdowy jeźliżem zasmucił;
czy sam kosztowałem swoją kromkę, a nie jadał z niej i sierota?
Jeźliżem jadł sztuczkę swoję sam, a nie jadała i sierota z niej;
Raczej, od mej młodości, podrastała mi jako ojcu, a z łona mojej matki przewodziłem wdowie.
(Albowiem sierota z młodości mojej rosła ze mną, jako u ojca; a jakom wyszedł z żywota matki mojej, byłem wdowie za wodza.)
Jeśli widziałem ginącego bez odzieży, lub ubogiego bez przykrycia;
Jeźliżem widział kogo ginącego dla tego, że szaty nie miał, a nie dałem żebrakowi odzienia;
jeśli nie błogosławiły mi jego biodra i nie zagrzewał się wełną moich owiec;
Jeźliże mi nie błogosławiły biodra jego, że się wełną owiec moich zagrzał;
jeśli podniosłem przeciw sierocie moją rękę, gdym widział w bramie, że potrzebna jest pomoc –
Jeźliżem podniósł przeciwko sierocie rękę swoję, gdym widział w bramie pomoc moję:
niech odpadnie moja łopatka od swego grzbietu, a me ramię niech będzie odtrącone od łokcia!
Tedy niech odpadnie łopatka moja od plec swych, a ramię moje z stawu swego niech wytracone będzie.
Niechybnie padła by na mnie trwoga przed karą Boga i nie mógłbym się ostać w obliczu Jego majestatu.
Albowiem lękałem się skruszenia od Boga, a przed jego zacnością nie mógłbym się ostać.
Jeśli moją nadzieję pokładałem w złocie, a do błyszczącego kruszcu mawiałem: Moja ufności!
Jeźlim pokładał w złocie nadzieję moję, a do bryły złota mawiałem: Tyś ufanie moje;
Jeśli się cieszyłem, że wzrosło moje mienie i że wiele dopięła moja ręka;
Jeźlim się weselił z wielu bogactw moich, a iż wiele nabyła ręka moja;
jeślim się zbytnio wpatrywał w blask słońca, gdy świeciło, albo w księżyc, gdy się wspaniale toczył;
Jeźlim patrzał na światłość słońca, gdy świeciło, a na miesiąc, gdy wspaniało chodził;
i dało się potajemnie uwieść moje serce, by się w hołdzie do moich ust składała moja ręka –
I dało się uwieść potajemnie serce moje, a całowały rękę moję usta moje:
to byłby to występek do osądzenia, bo bym się tym zaparł Boga na wysokości.
I toćby była nieprawość osądzenia godna; bobym się tem zaprzał Boga z wysokości.
Czy się cieszyłem z upadku mojego nieprzyjaciela oraz tryumfowałem, gdy go spotkała klęska?
Jeźliżem się weselił z upadku nienawidzącego mię, a jeźlim się cieszył, gdy mu się źle powodziło.
Nigdy nie dopuszczałem, by zgrzeszyło me podniebienie i zażądało przekleństwa jego duszy.
(I owszem nie dałem zgrzeszyć ustom moim, abym miał żądać przeklęstwa duszy jego.)
Czy ludzie mego namiotu nie mawiali: Kto nam pokaże tego, co nie nasycił się z jego mięsiwa?
Azaż nie mawiali domownicy moi: Oby nam kto dał mięsa tego, nie możemy się i najeść?
Obcy nie przenocował na dworze, moje drzwi trzymałem otwarte dla przechodnia.
Bo gość nie nocował na dworze, a drzwi moje otwierałem podróżnemu.
Czy przemilczałem, jak to zwykli ludzie, swoje wykroczenia, by w moim wnętrzu ukryć winę –
Jeźlim zakrywał, jako ludzie zwykli, przestępstwa moje, i chowałem w skrytości mojej nieprawość moję;
by się lękać licznego tłumu, albo trwożyć przed najpośledniejszą z rodzin – i dlatego milczałem oraz nie wychodziłem za drzwi?
I choćbym był mógł potłumić zgraję wielką, jednak i najpodlejszy z domu ustraszył mię; przetożem milczał, i nie wychodziłem ze drzwi.
O, gdybym także miał kogoś, kto by mnie wysłuchał! Oto mój podpis – Wszechmocny niech mi odpowie! Gdybym także miał pismo, które napisał mój oskarżyciel;
Obym miał kogo, coby mię wysłuchał; ale oto ten jest znak mój, że Wszechmogący sam odpowie za mię, i księga, którą napisał przeciwnik mój.
zaprawdę, na mym ramieniu bym je nosił i uwieńczył się nim jak diademem.
Czylibym jej na ramieniu swojem nie nosił? a nie przywiązałbym jej sobie miasto korony?
Liczbę moich kroków bym mu objawił i podszedł do niego jak książę.
Liczbę kroków moich oznajmiłbym mu; jako do książęcia przystąpiłbym do niego.
Jeżeli moja ziemia podniosła na mnie skargę, a razem z nią płakały nade mną jej zagony;
Jeźliż przeciw mnie ziemia moja wołała, a jeźliże z nią społem zagony jej płakały;
jeśli jej plon spożywałem bez zapłaty, lub do wzdychania prowadziłem jej właściciela –
Jeźliżem pożytków jej używał bez pieniędzy, i jeźlim do wzdychania przywodził dzierżawców jej:
wtedy zamiast pszenicy niech mi wzejdzie oset, a zamiast jęczmienia kąkol. Tu skończyły się mowy Ijoba.
Miasto pszenicy niech wznijdzie oset, a miasto jęczmienia kąkol. Tu się skończyły słowa Ijobowe.