Nowa Biblia Gdańska

Księga Ijoba 32

Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.

1
nbg

A gdy ci trzej mężowie zaprzestali odpowiadać Jobowi, ponieważ uważał się za sprawiedliwego w swoich oczach;

bg

A gdy przestali oni trzej mężowie odpowiadać Ijobowi, przeto, że się sobie zdał być sprawiedliwym:

2
nbg

wtedy zapłonął gniewem Elihu, syn Berachela z Buz, z rodu Rama. Jego gniew zapłonął przeciw Jobowi, gdyż swą osobę czynił sprawiedliwą przed Bogiem.

bg

Tedy się rozpalił gniewem Elihu, syn Barachela Buzytczyka z rodu Syryjskiego, przeciw Ijobowi się rozpalił gniewem, iż usprawiedliwiał duszę swoję, więcej niż Boga.

3
nbg

Jego gniew zapłonął także przeciwko trzem swoim przyjaciołom, bo nie znaleźli właściwej odpowiedzi, a jednak potępili Ijoba.

bg

Także przeciwko trzem przyjaciołom jego rozpalił się gniew jego, że nie znalazłszy odpowiedzi, przecię potępiali Ijoba.

4
nbg

Zaś Elihu czekał z wystosowaniem słów do Ijoba, gdyż oni byli starsi od niego w latach.

bg

Bo Elihu oczekiwał, jako oni Ijobowi odpowiedzą, gdyż oni starsi byli w latach niż on.

5
nbg

Więc kiedy Elihu zobaczył, że nie ma już odpowiedzi w ustach trzech owych mężów, wtedy zapłonął jego gniew.

bg

Ale widząc Elihu, że nie było odpowiedzi w ustach onych trzech mężów, rozpalił się w gniewie swoim.

6
nbg

I Elihu, syn Berachela z Buz, tak się odezwał, mówiąc: Ja jestem młody w latach, a wy jesteście starcami, dlatego się nie odważyłem i obawiałem się wypowiedzieć wam swoje zdanie.

bg

I odpowiedział Elihu, syn Barachela Buzytczyka, i rzekł: Jam najmłodszy w latach, a wyście starcy; przetoż wstydziłem się, i nie śmiałem wam oznajmić zdania swego.

7
nbg

Powiedziałem sobie: Dni przemówią, a długie lata mądrość objawią.

bg

Myślałem: Długi wiek mówić będzie, a mnóstwo lat nauczy mądrości.

8
nbg

Ale zaprawdę, tylko Duch w człowieku, tylko tchnienie Wszechmocnego czyni ich rozumnymi.

bg

Aleć duch, który jest w ludziach, i natchnienie Wszechmogącego daje rozum.

9
nbg

Nie zawsze znakomici są mądrzy; nie zawsze starcy rozumieją oceny.

bg

Zacni nie zawsze mądrzy, a starcy nie zawżdy rozumieją sądu.

10
nbg

Dlatego powiadam: Posłuchajcie i mnie; a ja oznajmię swoje zdanie.

bg

Przetoż mówię: słuchaj mię; ja też oznajmię zdanie swoje.

11
nbg

Oto czekałem na wasze mowy i przysłuchiwałem się waszym rozprawom, aż dojdziecie do istoty rzeczy.

bg

Otom oczekiwał słów waszych, a przysłuchiwałem się dowodom waszym, czekając, ażbyście doszli rzeczy.

12
nbg

Uważałem na was, ale oto nie było między wami ani jednego, który by przekonał Ijoba i trafnie odpowiedział na jego mowy.

bg

I przypatrywałem się wam, a oto żaden z was Ijoba przekonać nie mógł; i nie masz między wami, ktoby odpowiedział słowom jego.

13
nbg

Znowu powiecie: My znaleźliśmy mądrość; tylko Bóg rozwiewa wątpliwości, a nie człowiek.

bg

Ale snać rzeczecie: Znaleźliśmy mądrość; sam go Bóg przekonywa, nie człowiek.

14
nbg

Ijob nie do mnie wystosował swe mowy, więc nie odpowiem mu waszymi słowami.

bg

Aczci się Ijob nie zemną wdał w rzecz, a ja mu też nie waszemi słowy odpowiem.

15
nbg

Zmieszali się, więcej nie mówią, brakuje im słów.

bg

Polękali się, nie odpowiadają dalej; niedostaje im słów.

16
nbg

Czy mam dalej czekać, skoro przestali mówić; gdy umilkli oraz już nie wydają świadectwa?

bg

Czekałemci, ale nie mówią; umilknęli, a nic więcej nie odpowiadają.

17
nbg

Zatem i ja się odezwę z mojej strony; ja także wypowiem swoje zdanie.

bg

Odpowiem ja też z mej strony; oznajmię ja też zdanie swoje.

18
nbg

Bo jestem pełen słów, w moim wnętrzu dławi mnie wstrzymywany oddech.

bg

Bom pełen słów; ciasno we mnie duchowi żywota mego.

19
nbg

Oto moje wnętrze jest jak moszcz, któremu się nie otwiera; jak świeżo napełnione bukłaki, które muszą pęknąć.

bg

Oto żywot mój jest jako moszcz bez oddechu, a jako beczka nowa rozpękłby się.

20
nbg

Przemówię, bym sobie ulżył; otworzę moje usta i się odezwę.

bg

Będę tedy mówił, a wytchnę sobie; otworzę wargi swe, i odpowiem.

21
nbg

Nie uwzględnię niczyjej osoby i nie będę schlebiał żadnemu człowiekowi.

bg

Nie będę teraz miał względu na żadną osobę, a z człowiekiem bez tytułów mówić będę.

22
nbg

Bowiem nie umiem schlebiać; a i mój Stwórca czyżby mnie zaraz nie porwał?

bg

Bo nie umiem tytułować, by mię w rychle nie porwał stworzyciel mój.