Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025
Księga Ijoba 13
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Oto moje oko widziało to wszystko, moje ucho słyszało i zrozumiało.
Uważaj, to wszystko widziało moje oko, słyszało moje ucho i zrozumiało.
Co wiecie wy, ja także wiem, nie jestem od was gorszy.
Co wam wiadomo – wiem i ja; nie jestem od was gorszy.
Dlatego chciałbym mówić z Wszechmocnym i pragnę prawować się z Bogiem.
Jednak chciałbym przemówić do Wszechmocnego oraz pragnę rozsądzić się z Bogiem.
Wy bowiem jesteście sprawcami kłamstwa, wszyscy jesteście marnymi lekarzami.
Bo, zaprawdę, wy jesteście jedynie zalepiaczami fałszu; razem marnymi pocieszycielami.
Obyście raczej zamilkli, a uznano by wam to za mądrość.
O, gdybyście raczej milczeli, to mogłoby to wam uchodzić za mądrość.
Słuchajcie teraz mojego rozumowania, zważajcie na obronę moich warg.
Posłuchajcie więc, mojej przygany oraz zwróćcie uwagę na zarzuty moich ust.
Czy w obronie Boga będziecie mówić przewrotnie? Czy za niego będziecie mówić kłamliwie?
Czy broniąc Boga chcecie pleść i z uwagi na Niego prawić mamidła?
Czy macie wzgląd na jego osobę? Czy chcecie spierać się po stronie Boga?
Czy też chcecie uwzględnić Jego oblicze i toczyć spór o Boga?
Czy byłoby dobrze, gdyby was doświadczył? Czy chcecie go oszukać, jak się oszukuje człowieka?
Czy byłoby to dobrze, gdyby was zbadał; czy też chcecie Go zwodzić, jak się zwodzi człowieka?
Na pewno będzie was karać, jeśli w ukryciu będziecie stronniczy.
Zaiste, że was skarci; On was skarci, jeśli skrycie uwzględniacie Jego oblicze.
Czy jego majestat was nie przeraża? Czy jego groza na was nie padnie?
Czyż nie zatrwoży was Jego majestat i lęk przed Nim na was nie spadnie?
Wasza pamięć jest jak popiół, a wasze ciała jak ciała z gliny.
Wasze pamiątki to przypowieści kreślone na popiele; wasze szańce są szańcami z błota.
Milczcie, zostawcie mnie, abym przemówił, a niech przyjdzie na mnie, co chce.
Zostawcie mnie, abym mógł mówić i niech przyjdzie na mnie, co chce.
Czemu mam szarpać swoje ciało zębami i kłaść swoje życie w swoje ręce?
Cokolwiek się stanie, wezmę swe ciało w zęby, a mą duszę złożę w moje pięści.
Oto choćby mnie zabił, jeszcze będę mu ufać. Moich dróg będę jednak przed nim bronić.
Przecież i tak mnie uśmierci; już nie mam nadziei. Ale przed Jego obliczem chcę obronić moje postępowanie.
On sam będzie moim zbawieniem, bo żaden obłudnik nie przyjdzie przed jego oblicze.
On sam jest dla mnie ratunkiem, a obłudnik nie może przed Nim stanąć.
Słuchajcie uważnie mojej mowy, niech wasze uszy przyjmą moją wypowiedź.
Zatem posłuchajcie uważnie mojego wyznania i niech moje wyjaśnienie dojdzie do waszych uszu.
Oto teraz jestem gotowy na sąd i wiem, że zostanę usprawiedliwiony.
Oto ułożyłem już moją sprawę; wiem, że zachowam słuszność.
Któż będzie się spierał ze mną? Jeśli bowiem zamilknę, to umrę.
Kto jest tym, co mógłby się ze mną spierać? Wtedy zamilknę i skonam.
Tylko dwóch rzeczy mi nie czyń, a nie będę się krył przed tobą.
Tylko nie czyń mi tych dwóch rzeczy, a nie będę się skrywał przed Twym obliczem.
Oddal swoją rękę ode mnie i niech twoja groza mnie nie przeraża.
Usuń ode mnie Twoją rękę, a Twa groza niech mnie nie trwoży.
Potem zawołaj mnie, a ja ci odpowiem, albo ja przemówię, a ty mi odpowiedz.
Wtedy zawołaj – a odpowiem, albo ja będę mówił – a Ty mi odpowiadaj.
Ile mam nieprawości i grzechów? Daj mi poznać moje przestępstwo i grzech.
Ile jest moich win i grzechów? Wskaż mi moje występki i zbrodnie!
Czemu zakrywasz swoje oblicze i uważasz mnie za swego wroga?
Czemu zakrywasz Twoje oblicze i uważasz mnie za Swojego wroga?
Czy skruszysz liść miotany wiatrem? Czy będziesz gonić suche źdźbło?
Czyżbyś straszył liść na wietrze i ścigał suche źdźbło?
Piszesz bowiem przeciwko mnie gorzkie rzeczy, każesz mi dziedziczyć nieprawości mojej młodości;
Gdyż piszesz na mnie gorzki wyrok i dajesz mi w dziedzictwie winy mojej młodości.
Zakułeś moje nogi w dyby, śledzisz wszystkie moje ścieżki i zaznaczasz ślady moich stóp.
Bo moje nogi kładziesz w pęta i śledzisz wszystkie me ścieżki, na terenie wyrzeźbiając ślady mych stóp.
Niszczeję jak próchno, jak szata, którą zepsują mole.
A człowiek się rozpada jakby toczony próchnem i jak szata, którą zżarł mól.