Biblia Gdańska 1881
Księga Ijoba 13
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Oto te wszystkie rzeczy widziało oko moje, słyszało ucho moje, i zrozumiało.
Uważaj, to wszystko widziało moje oko, słyszało moje ucho i zrozumiało.
Jako wy to wiecie, tak ja też wiem, i nie jestem podlejszym niźli wy.
Co wam wiadomo – wiem i ja; nie jestem od was gorszy.
Wszakże radbym z Wszechmocnym mówił, i radbym się z Bogiem rozpierał.
Jednak chciałbym przemówić do Wszechmocnego oraz pragnę rozsądzić się z Bogiem.
Boście wy sprawcy kłamstwa: wszyscyście wy lekarze nikczemni.
Bo, zaprawdę, wy jesteście jedynie zalepiaczami fałszu; razem marnymi pocieszycielami.
Byście wy raczej milczeli, a poczytanoby wam to za mądrość.
O, gdybyście raczej milczeli, to mogłoby to wam uchodzić za mądrość.
Słuchajcież teraz odporu mego, a dowody ust moich obaczcie.
Posłuchajcie więc, mojej przygany oraz zwróćcie uwagę na zarzuty moich ust.
Izali broniąc Boga mówić będziecie nieprawość? albo za nim mówić będziecie fałsz?
Czy broniąc Boga chcecie pleść i z uwagi na Niego prawić mamidła?
Czy się na osobę jego oglądać będziecie? Czy się o Boga będziecie spierać?
Czy też chcecie uwzględnić Jego oblicze i toczyć spór o Boga?
Zaż to dobrze będzie, gdy on was będzie próbował? Zaż, jako człowiek oszukany bywa, tak wy go oszukacie?
Czy byłoby to dobrze, gdyby was zbadał; czy też chcecie Go zwodzić, jak się zwodzi człowieka?
Zaiste karać was będzie, jeźlibyście skrycie twarz jego przyjmowali.
Zaiste, że was skarci; On was skarci, jeśli skrycie uwzględniacie Jego oblicze.
Izali zacność jego nie ustraszy was? a strach jego nie przypadnie na was?
Czyż nie zatrwoży was Jego majestat i lęk przed Nim na was nie spadnie?
Pamiątki wasze podobne są popiołowi, a wyniosłość wasza kupie błota.
Wasze pamiątki to przypowieści kreślone na popiele; wasze szańce są szańcami z błota.
Milczcież, zaniechajcie mię, a ja mówić będę; a niech przyjdzie na mię, co chce.
Zostawcie mnie, abym mógł mówić i niech przyjdzie na mnie, co chce.
Czemuż mam szarpać ciało moje zębami mojemi, i duszę moję kłaść w ręce swe?
Cokolwiek się stanie, wezmę swe ciało w zęby, a mą duszę złożę w moje pięści.
Oto, choćby mię i zabił, przecię w nim będę ufał; wszakże dróg moich przed obliczem jego będę bronił.
Przecież i tak mnie uśmierci; już nie mam nadziei. Ale przed Jego obliczem chcę obronić moje postępowanie.
Onci sam będzie zbawieniem mojem, ale przed oblicze jego obłudnik nie przyjdzie;
On sam jest dla mnie ratunkiem, a obłudnik nie może przed Nim stanąć.
Słuchajcież z pilnością mowy mojej, a powieść moja niech przyjdzie w uszy wasze.
Zatem posłuchajcie uważnie mojego wyznania i niech moje wyjaśnienie dojdzie do waszych uszu.
Oto się teraz gotuję do prawa, i wiem, że usprawiedliwiony będę.
Oto ułożyłem już moją sprawę; wiem, że zachowam słuszność.
Któż się będzie spierał ze mną, tak abym umilknął i umarł?
Kto jest tym, co mógłby się ze mną spierać? Wtedy zamilknę i skonam.
Tylko dwóch rzeczy, o Boże! nie czyń ze mną, przed oblicznością twoją nie skryję się.
Tylko nie czyń mi tych dwóch rzeczy, a nie będę się skrywał przed Twym obliczem.
Rękę twoję odemnie oddal, a strach twój niech mną nie trwoży.
Usuń ode mnie Twoją rękę, a Twa groza niech mnie nie trwoży.
Potem zawołaj mię, a ja tobie odpowiem; albo ja niech mówię, a ty mnie odpowiedz.
Wtedy zawołaj – a odpowiem, albo ja będę mówił – a Ty mi odpowiadaj.
Wieleż jest nieprawości i grzechów moich? przestępstwo moje, grzech mój pokaż mi.
Ile jest moich win i grzechów? Wskaż mi moje występki i zbrodnie!
Przeczże oblicze twoje zakrywasz, a poczytasz mię sobie za nieprzyjaciela?
Czemu zakrywasz Twoje oblicze i uważasz mnie za Swojego wroga?
Izali skruszysz liść chwiejący się? a źdźbło suche gonić będziesz?
Czyżbyś straszył liść na wietrze i ścigał suche źdźbło?
Albowiem piszesz przeciwko mnie gorzkości, a przywłaszczasz mi nieprawość młodości mojej;
Gdyż piszesz na mnie gorzki wyrok i dajesz mi w dziedzictwie winy mojej młodości.
I włożyłeś w pęta nogi moje, a podstrzegasz wszystkich ścieżek moich, i na ślad nóg moich następujesz.
Bo moje nogi kładziesz w pęta i śledzisz wszystkie me ścieżki, na terenie wyrzeźbiając ślady mych stóp.
Choć jako spróchniałe drzewo niszczeję; a jako szata, którą mól psuje.
A człowiek się rozpada jakby toczony próchnem i jak szata, którą zżarł mól.