Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025
Księga Ijoba 16
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Wtedy Hiob odpowiedział:
Zatem Ijob odparł, mówiąc:
Słyszałem wiele takich rzeczy; wy wszyscy jesteście przykrymi pocieszycielami.
Słyszałem dużo podobnych rzeczy; wy wszyscy jesteście marnymi pocieszycielami.
Kiedy będzie koniec tych próżnych słów? Albo co cię skłania do tego, że tak odpowiadasz?
Czy już koniec tych czczych mów? Bo cóż cię pobudza do takiej wypowiedzi?
Ja także mógłbym mówić jak wy; gdybyście byli w moim położeniu, mógłbym nagromadzić słów przeciwko wam i potrząsać głową nad wami.
I ja potrafię mówić tak jak ty; gdybyście byli na moim miejscu, mógłbym przeciwko wam zestawić słowa i potrząsać przed wami moją głową.
Ja jednak pokrzepiałbym was swoimi ustami i poruszanie moich warg ulżyłoby waszym cierpieniom.
Krzepiłbym was moimi ustami, a współczucie moich warg sprawiałoby wam ulgę.
Ale jeśli będę mówił, mojemu bólowi to nie ulży, a jeśli przestanę, czyż opuści mnie?
Jeżeli będę dalej mówił, nie ukoi się przez to mój ból; a jeśli zaprzestanę, czy coś ustąpi ode mnie?
A teraz zmęczył mnie. Spustoszyłeś całe moje zgromadzenie.
Teraz Bóg wyczerpał już moją siłę. Opustoszyłeś całe moje koło rodzinne.
Pomarszczyłeś mnie na świadectwo, a moje wychudzenie powstaje i świadczy przeciwko mnie w twarz.
Pochwyciłeś mnie i to ma przeciwko mnie świadczyć! Tak, przeciw mnie występuje moja własna niemoc, oskarża mnie przed moim obliczem.
Jego gniew mnie porwał, nienawidzi mnie; zgrzyta na mnie zębami. Mój wróg przeszywa mnie wzrokiem.
Jego gniew mnie szarpie i ściga, zgrzyta na mnie swoimi zębami; jak wróg rozsrożył na mnie swój wzrok.
Otworzyli na mnie swe usta; znieważając, bili mnie po policzkach; zebrali się razem przeciwko mnie.
A ludzie otwierają przeciwko mnie swe usta, sromotnie uderzają me lica, razem się przeciw mnie skupiają.
Bóg wydał mnie przewrotnemu, oddał mnie w ręce niegodziwych.
Bóg wydał mnie przewrotnym, wtrącił mnie w ręce niegodziwych.
Żyłem w spokoju, ale on mnie pokruszył; chwycił mnie za kark, roztrzaskał i postawił sobie za cel.
Żyłem spokojnie – a mnie skruszył; pochwycił za mój kark, wstrząsnął mną oraz mnie Sobie postawił za cel.
Otoczyli mnie jego strzelcy; przeszywa moje nerki, a nie oszczędził; wylał na ziemię moją żółć.
Okrążają mnie Jego strzały, bez litości rozdziera moje nerki, a mą żółć wylewa na ziemię.
Rozbija mnie, ranę za raną; naciera na mnie jak olbrzym.
Uderza we mnie ciosem za ciosem; rzucił się na mnie jak mocarz.
Uszyłem wór na swoją skórę i prochem zbezcześciłem swój róg.
Uszyłem wór wokół mej skóry, a mój róg wryłem w ziemię.
Moja twarz jest czerwona od płaczu i na moich powiekach jest cień śmierci.
Me oblicze zaczerwienione jest od płaczu, a na moich powiekach mrok śmiertelny.
Chociaż nie ma żadnej krzywdy na moich rękach, a moja modlitwa jest czysta.
Chociaż nie ma krzywdy na moich rękach, a ma modlitwa jest czysta.
Ziemio, nie zakrywaj mojej krwi i niech moje wołanie nie znajdzie miejsca!
O ziemio! Nie zakrywaj mojej krwi! Niech nie znajdzie spoczynku moja skarga!
Oto teraz mój świadek jest w niebie, mój obrońca na wysokości.
Już i teraz mój świadek jest w niebiosach, mój orędownik na wysokościach.
Moi przyjaciele szydzą ze mnie, ale moje oko wylewa łzy ku Bogu.
Naśmiewają się ze mnie moi przyjaciele, więc moje łzawe oko spogląda ku Bogu.
Oby ktoś spierał się z Bogiem o człowieka jak człowiek spiera się o swego bliźniego!
By rozstrzygnął ten spór człowieka z Bogiem i syna Adama ze swoim bliźnim.
Upłynie bowiem niewiele lat, a pójdę ścieżką, skąd nie powrócę.
Bowiem przyjdą nieliczne już lata i muszę odejść ścieżką po której już nie wrócę.