Biblia Gdańska 1881
Księga Ijoba 16
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Ale odpowiedział Ijob, i rzekł:
Zatem Ijob odparł, mówiąc:
Słyszałem takowych rzeczy wiele; przykrymi cieszycielami wy wszyscy jesteście.
Słyszałem dużo podobnych rzeczy; wy wszyscy jesteście marnymi pocieszycielami.
I kiedyż będzie koniec tym próżnym słowom? albo co cię przymusza, że tak odpowiadasz?
Czy już koniec tych czczych mów? Bo cóż cię pobudza do takiej wypowiedzi?
Azażbym ja tak mówił, jako wy, gdybyście wy byli na miejscu mojem? azażbym zbierał przeciwko wam słowa, i kiwałlibym nad wami głową swoją?
I ja potrafię mówić tak jak ty; gdybyście byli na moim miejscu, mógłbym przeciwko wam zestawić słowa i potrząsać przed wami moją głową.
Owszembym was posilał ustami memi, a ruchanie warg moich ulżyłoby boleści waszych.
Krzepiłbym was moimi ustami, a współczucie moich warg sprawiałoby wam ulgę.
Ale jeźli będę mówił, przecież się nie ukoi boleść moja; a jeźli też przestanę, izaż odejdzie odemnie?
Jeżeli będę dalej mówił, nie ukoi się przez to mój ból; a jeśli zaprzestanę, czy coś ustąpi ode mnie?
A teraz zemdlił mię; spustoszyłeś, o Boże! wszystko zgromadzenie moje.
Teraz Bóg wyczerpał już moją siłę. Opustoszyłeś całe moje koło rodzinne.
Pomarszczyłeś mię na świadectwo, a znaczne na mnie schudzenie moje na twarzy mojej, jawnie świadczy przeciwko mnie.
Pochwyciłeś mnie i to ma przeciwko mnie świadczyć! Tak, przeciw mnie występuje moja własna niemoc, oskarża mnie przed moim obliczem.
Popędliwość jego porwała mię, i wziął nienawiść przeciwko mnie; a zgrzytając na mię zębami swemi, jako nieprzyjaciel mój, bystremi oczyma swemi spojrzał na mię.
Jego gniew mnie szarpie i ściga, zgrzyta na mnie swoimi zębami; jak wróg rozsrożył na mnie swój wzrok.
Rozdzierają na mię usta swe, i sromotnie mię policzkowali, zebrawszy się społu przeciwko mnie.
A ludzie otwierają przeciwko mnie swe usta, sromotnie uderzają me lica, razem się przeciw mnie skupiają.
Podał mię Bóg przewrotnemu, a w ręce niepobożnych wydał mię.
Bóg wydał mnie przewrotnym, wtrącił mnie w ręce niegodziwych.
Byłem w pokoju, ale mię potarł; a uchwyciwszy mię za szyję moję, roztrzaskał mię, i wystawił mię sobie za cel.
Żyłem spokojnie – a mnie skruszył; pochwycił za mój kark, wstrząsnął mną oraz mnie Sobie postawił za cel.
Ogarnęli mię strzelcy jego; rozciął nerki moje, a nie przepuścił, i rozlał na ziemię żółć moję.
Okrążają mnie Jego strzały, bez litości rozdziera moje nerki, a mą żółć wylewa na ziemię.
Zranił mię, raną na ranę; rzucił się na mię, jako olbrzym.
Uderza we mnie ciosem za ciosem; rzucił się na mnie jak mocarz.
Uszyłem wór na zsiniałą skórę moję, a oszpeciłem prochem głowę moję.
Uszyłem wór wokół mej skóry, a mój róg wryłem w ziemię.
Twarz moja płaczem oszpecona, a na powiekach moich jest cień śmierci.
Me oblicze zaczerwienione jest od płaczu, a na moich powiekach mrok śmiertelny.
Chociaż żadnego łupiestwa niemasz w rękach moich, a modlitwa moja jest czysta. (a jeźli nie tak,)
Chociaż nie ma krzywdy na moich rękach, a ma modlitwa jest czysta.
O ziemio! nie zakrywajże krwi mojej, a niech nie ma miejsca wołanie moje!
O ziemio! Nie zakrywaj mojej krwi! Niech nie znajdzie spoczynku moja skarga!
Otoć i teraz w niebie jest świadek mój, jest świadek mój na wysokości.
Już i teraz mój świadek jest w niebiosach, mój orędownik na wysokościach.
O krasomówcy moi, przyjaciele moi! wylewa łzy do Boga oko moje.
Naśmiewają się ze mnie moi przyjaciele, więc moje łzawe oko spogląda ku Bogu.
Oby się godziło wieść spór człowiekowi z Bogiem, i jako synowi człowieczemu z bliźnim swym!
By rozstrzygnął ten spór człowieka z Bogiem i syna Adama ze swoim bliźnim.
Bo lata zamierzone nadchodzą, a ścieszką, którą się nie wrócę, już idą.
Bowiem przyjdą nieliczne już lata i muszę odejść ścieżką po której już nie wrócę.