Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025
Księga Ijoba 29
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
Hiob ciągnął swoją przypowieść i mówił:
I Ijob dalej prowadził swoją pouczającą przypowieść, mówiąc:
Obym był taki jak za dawnych miesięcy, za tych dni, w których Bóg mnie strzegł;
Kto mi to da, abym był jak za dawnych miesięcy, za owych dni, kiedy Bóg się mną opiekował?
Gdy jego pochodnia świeciła nad moją głową, a przy jego świetle przechodziłem w ciemności;
Kiedy Jego pochodnia jeszcze świeciła nad mą głową; gdym jeszcze w Jego świetle szedł przez ciemność.
Taki, jaki byłem za dni swojej młodości, gdy tajemnica Boga pozostawała nad moim namiotem;
Taki, jak za dni mej młodości, gdy zgromadzenie Boga było na terenie mego namiotu.
Gdy Wszechmocny był jeszcze ze mną i otaczały mnie moje dzieci;
Kiedy Wszechmocny był jeszcze ze mną, a wokół mnie moje dzieci.
Gdy moje ścieżki opływały w masło, a opoka wylewała mi źródła oliwy;
Gdy moje stopy kąpały się w śmietance, a skała przy mnie wylewała potoki oliwy.
Gdy wychodziłem do bramy przez miasto i na rynku przygotowałem sobie miejsce.
Kiedy z bramy wychodziłem na miasto, a na rynku stawiano moje krzesło.
Widząc mnie, młodzi ukrywali się, a starcy podnosili się i stali.
Widząc mnie, młodzi się ukrywali, a sędziwi podnieśli się i stali.
Książęta przestawali mówić i kładli rękę na swoich ustach.
Przywódcy powstrzymywali swe mowy, przykładając rękę do swoich ust.
Głos dostojników cichł, a ich język przylegał im do podniebienia.
Milkły głosy władców, a ich język przylegał im do podniebienia.
Ucho, które mnie słyszało, błogosławiło mnie, a oko, które mnie widziało, dawało o mnie świadectwo;
Tak, ucho co mnie słyszało – było szczęśliwe; a oko, które mnie widziało – dawało mi świadectwo.
Bo wybawiałem ubogiego, gdy wołał, sierotę oraz tego, który nie miał pomocnika.
Bo wybawiałem strapionego, który wołał i sierotę, za którą nikt się nie ujmował.
Błogosławieństwo ginącego przychodziło do mnie, a serce wdowy radowałem.
Do mnie przychodziło błogosławieństwo dla tego, co się tułał oraz rozweselałem serce wdowy.
Przyoblekłem się w sprawiedliwość i ona mnie okryła. Mój sąd był jak płaszcz i korona.
Przyodziałem się w sprawiedliwość; zdobiła mnie niby płaszcz, zaś mój wyrok był jak korona.
Byłem oczami dla ślepego, a nogami dla chromego.
Byłem okiem dla ślepego i nogą dla chromego.
Byłem ojcem ubogich, a sprawę, której nie znałem, badałem.
Byłem ojcem ubogich, a sprawę nieznanego mi – badałem.
I kruszyłem szczękę niegodziwca, a z jego zębów wydzierałem łup.
Kruszyłem szczęki krzywdziciela i wydzierałem zdobycz z jego zębów.
Dlatego powiedziałem: Umrę w swoim gnieździe, rozmnożę swoje dni jak piasek.
Wtedy uważałem: Skonam w mym gnieździe, a me dni rozmnożę niczym piasek.
Mój korzeń rozciągnął się przy wodach, a rosa trwała całą noc na moich gałązkach.
Mój korzeń rozkrzewi się ku wodom, a na moich gałęziach będzie nocować rosa.
Moja chwała odświeżała się we mnie, a mój łuk odnowił się w mojej ręce.
Przy mnie odświeży się moja cześć i odnowi się łuk w mojej ręce.
Słuchali mnie i oczekiwali, przyjmowali moją radę w milczeniu.
Słuchano mnie, czekano, i milczano wobec mojego zdania.
Po moich słowach już nie mówili, moja mowa kropiła na nich.
Po moim słowie nie odezwano się powtórnie, a ma mowa spadała na nich jak krople.
Oczekiwali mnie jak deszczu, otwierali swe usta jak na późny deszcz.
Wypatrywali mnie jak deszczu i otwierali swe usta jakby na późny deszcz.
Jeśli się śmiałem do nich, nie wierzyli, a światła mojej twarzy nie odrzucali.
Uśmiechałem się do nich, kiedy tracili odwagę, bo nie mogli przytłumić jasności mego oblicza.
Wytyczałem im drogę, siadałem na czele i przybywałem jak król wśród wojska, jak ten, który smutnych pociesza.
Gdy przychodziłem do nich, zasiadałem na najprzedniejszym miejscu; przebywałem jak król wśród hufców; jako ten, co raduje smutnych.