Uwspółcześniona Biblia Gdańska 2025
Księga Ijoba 32
Porównanie według numeracji źródłowej. Podział tekstu może się różnić między przekładami.
A gdy ci trzej mężczyźni przestali odpowiadać Hiobowi, ponieważ był sprawiedliwy we własnych oczach;
A gdy ci trzej mężowie zaprzestali odpowiadać Jobowi, ponieważ uważał się za sprawiedliwego w swoich oczach;
Wtedy zapłonął gniewem Elihu, syn Barakeela, Buzyta, z rodu Ram; rozgniewał się na Hioba, gdyż usprawiedliwiał siebie bardziej niż Boga.
wtedy zapłonął gniewem Elihu, syn Berachela z Buz, z rodu Rama. Jego gniew zapłonął przeciw Jobowi, gdyż swą osobę czynił sprawiedliwą przed Bogiem.
Rozpalił się także jego gniew na jego trzech przyjaciół, bo nie znaleźli żadnej odpowiedzi, a jednak potępiali Hioba.
Jego gniew zapłonął także przeciwko trzem swoim przyjaciołom, bo nie znaleźli właściwej odpowiedzi, a jednak potępili Ijoba.
Elihu czekał, aż Hiob skończy odpowiedź, gdyż oni byli od niego starsi.
Zaś Elihu czekał z wystosowaniem słów do Ijoba, gdyż oni byli starsi od niego w latach.
Gdy Elihu zauważył, że w ustach trzech mężczyzn nie ma żadnej odpowiedzi, zapłonął gniewem.
Więc kiedy Elihu zobaczył, że nie ma już odpowiedzi w ustach trzech owych mężów, wtedy zapłonął jego gniew.
I Elihu, syn Barakeela, Buzyta, odpowiedział: Ja jestem młody, a wy jesteście starzy, dlatego bałem się i nie śmiałem wyjawić wam swego zdania.
I Elihu, syn Berachela z Buz, tak się odezwał, mówiąc: Ja jestem młody w latach, a wy jesteście starcami, dlatego się nie odważyłem i obawiałem się wypowiedzieć wam swoje zdanie.
Myślałem: Niech przemówią dni, a mnogość lat niech uczy mądrości.
Powiedziałem sobie: Dni przemówią, a długie lata mądrość objawią.
Ale to duch jest w człowieku i tchnienie Wszechmogącego daje rozum.
Ale zaprawdę, tylko Duch w człowieku, tylko tchnienie Wszechmocnego czyni ich rozumnymi.
Wielcy nie zawsze są mądrzy, a starcy nie zawsze rozumieją sąd.
Nie zawsze znakomici są mądrzy; nie zawsze starcy rozumieją oceny.
Dlatego mówię: Posłuchajcie mnie, ja też wypowiem swoje zdanie.
Dlatego powiadam: Posłuchajcie i mnie; a ja oznajmię swoje zdanie.
Oto czekałem na wasze słowa, przysłuchiwałem się waszym dowodom, gdy przygotowywaliście mowę.
Oto czekałem na wasze mowy i przysłuchiwałem się waszym rozprawom, aż dojdziecie do istoty rzeczy.
I przypatrywałem się wam, a oto żaden z was nie przekonał Hioba i nikt nie odpowiedział na jego słowa;
Uważałem na was, ale oto nie było między wami ani jednego, który by przekonał Ijoba i trafnie odpowiedział na jego mowy.
I nie możecie powiedzieć: Znaleźliśmy mądrość. Sam Bóg go strąca, nie człowiek.
Znowu powiecie: My znaleźliśmy mądrość; tylko Bóg rozwiewa wątpliwości, a nie człowiek.
Nie do mnie skierował swoje słowa, a ja nie odpowiem mu waszymi słowami.
Ijob nie do mnie wystosował swe mowy, więc nie odpowiem mu waszymi słowami.
Zaniepokoili się i już nie odpowiadali; przestali mówić.
Zmieszali się, więcej nie mówią, brakuje im słów.
Czekałem, lecz nie mówili, ale stanęli i już nic nie powiedzieli.
Czy mam dalej czekać, skoro przestali mówić; gdy umilkli oraz już nie wydają świadectwa?
Odpowiem ze swojej strony, wypowiem też swoje zdanie.
Zatem i ja się odezwę z mojej strony; ja także wypowiem swoje zdanie.
Jestem bowiem pełny słów, mój duch przymusza mnie.
Bo jestem pełen słów, w moim wnętrzu dławi mnie wstrzymywany oddech.
Oto moje wnętrze jest jak wino, które nie ma ujścia; jak nowe bukłaki zagrożone pęknięciem.
Oto moje wnętrze jest jak moszcz, któremu się nie otwiera; jak świeżo napełnione bukłaki, które muszą pęknąć.
Będę więc mówić, aby ulżyć sobie; otworzę swoje wargi i odpowiem.
Przemówię, bym sobie ulżył; otworzę moje usta i się odezwę.
Nie będę miał względu na nikogo i nikomu nie będę schlebiał.
Nie uwzględnię niczyjej osoby i nie będę schlebiał żadnemu człowiekowi.
Nie umiem bowiem schlebiać, gdyż mój Stwórca wnet by mnie porwał.
Bowiem nie umiem schlebiać; a i mój Stwórca czyżby mnie zaraz nie porwał?